Jack-o'-lantern

Tijd voor nog een ritueel, wat hier heel gewoon is maar wat wij nog niet gedaan hebben sinds we in Canada wonen. Een "Jack-o'-lantern" maken!!

Ik had een tijd geleden al een pompoen gekocht bij de supermarkt, ze worden met pallets binnen gebracht en zijn overal verkrijgbaar. Geen idee wat ze in Nederland kosten maar hier kost het maar $5. Nou daar kan ik niet veel aan miskopen, dus laat het er maar eens op wagen. Samen met Wies een mooie uitgezocht en vandaag was het tijd om er iets moois van te maken. Je vindt hier in de winkel uiteraard van die pakketjes met patronen en de tools om iets van zo'n ding te maken.

Zie hieronder het fotoverslag om te zien wat wij ervan maakten;

 

Men neme 1 mooie pompoen

 

Snijd de onderkant eraf

Schraap de binnenkant leeg

Er is veel "mankracht" voor nodig om dit goed te doen

 

Mama knipt ondertussen het patroon uit

Janske prikt het patroon in de pompoen

Sarah wil het ook even proberen

 

Mama snijdt uiteindelijk met een klein zaagje het patroon uit de pompoen

En dit is het eindresultaat

 

De meiden begonnen heel enthousiast aan het project maar het leeghalen van de pompoen vonden Janske en Wies maar niets. Die glibberige draden en pitten deed hen gruwelen. Sarah vond het wel leuk. Ik had een heel moeilijk patroon gekozen maar die anderen waren stuk voor stuk behoorlijk eng voor een 3-jarige, dacht ik, dus dat leek me niet zo verstandig. Het was een heel karwei met leeghalen, patroon knippen, prikken en zagen. Maar ik moet zeggen dat het eindresultaat erg mooi is. Ja ja zelfs ik ben er verbaasd door. Ach het was een goede besteding voor een zondagmiddag.

 

Ondertussen zijn er wat positieve ontwikkelingen in de verkoop van ons huis. Ik wil nog niet teveel ingaan op wat dit dan precies is maar ik houd jullie absoluut op de hoogte!! Nog even geduld dus en blijven duimen voor ons!!!

Thanksgiving

Afgelopen weekend hadden onze meiden een paar dagen extra vrij vanwege Thanksgiving. Volgens mij hadden ze dat wel even nodig, even lekker thuis zijn en gewoon spelen. Thanksgiving valt trouwens hier op een andere datum dan in Amerika daar is volgens mij het 3e weekend in november als ik me niet vergis! Maar goed, het is onze 3e Thanksgiving hier en ook onze laatste. Laat ik dan toch maar een keer meedoen aan de tradities en ook zo'n Turkey in de oven braden! Ik heb een tijd geleden een kookboek gekocht met hele goede instructies en ook lekkere recepten dus dan moet het toch wel te doen zijn dacht ik zo. Bij de Superstore had ik een mooie kleine kalkoen uitgezocht van bijna 5 kilo. O wacht eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat dit niet onze eerste kalkoen is die we hebben klaargemaakt. Vorig jaar in de zomer had ik een kalkoen van bijna 10 kilo. Die had ik gratis bij de Superstore gekregen, tja ze moesten er vanaf. Als je namelijk voor een bepaald bedrag aan boodschappen doet ($250) krijg je regelmatig wat gratis en toen toevallig een kalkoen.
Ik heb dat ding toen bewaard voor het bezoek van mijn beide zusjes, dan waren we in ieder geval met genoeg man om zo'n ding op te eten. Het was een heel gevecht om die kalkoen aan het spit te krijgen, het motertje om de kalkoen rond te draaien begaf het bijna en de poten waren lastig bijeen te binden. Maar we kregen het voor elkaar op de BBQ. Het zag er toen goed uit en het smaakte ook wel aardig (kip is lekkerder).
Dus ik dacht, deze keer mooi in de oven. Geen geemmer met poten bijeen binden, rond draaien, motertjes die het niet trekken. De kalkoen moest al 2 dagen vantevoren in de koelkast gelegd worden om te ontdooien, netjes gedaan. Op de dag van de waarheid voelde de buitenkant ontdooit aan maar toen ik het plastic verpakking eraf haalde bleek ie nog half bevroren, DAMN!! Volgens de instructies moet ie 20 min per 1lbs (pound) in de oven op 375 F graden. Gelukkig was ik zo slim om een oventhermometer te kopen anders was het helemaal fout gegaan! Na mijn berekening kwam ik uit op 3 uur en 10 minuten in de oven maar toen die tijd om was, was ie nog bij lange na niet gaar, de thermometer kwam nog niet in de buurt van de 165 F graden die het moest zijn!! Gelukkig had ik 'm iets eerder in de oven gezet omdat ik wel het vermoeden had dat ie ietsje langer moest braden maar uiteindelijk bleek het bijna 1,5 uur langer te zijn! Daarna moest nog mijn aardappel met groenten schotel in de oven en daarna nog de apple-crisp (toetje). Was het de moeite waard?? Mwah....ik zal het niet nog een keer doen. Sommige mensen zijn lyrisch over kalkoen met de stuffing. Maar ik vond het vlees niet zo geweldig, de gravy die ik erbij had gemaakt gaf het nog wat smaak maar ik vond het vlees wederom net als vorig jaar niet veel smaak hebben. Ik had gehoopt het met mijn mosterd met kruiden marinade wat meer smaak te geven maar dat viel tegen. Ook heb ik met zo'n groot pipet regelmatig de kalkoen vochtig gehouden allemaal zoals het hoort. Maar de kinderen die waren "not impressed" op z'n zachtst gezegd. Sarah en Wies riepen alleen maar dat ze het zo zielig vonden voor het "vogeltje". Toch raar, ze eten normaal altijd vlees maar nu ze ineens zo'n half beest met botten zagen liggen werden ze spontaan vegetarisch?! Mijn aardappel met groenten schotel was erg lekker maar de groenten waren te hard naar de zin van mijn kinderen "euh mam, dit hoef je niet meer te maken voor mij"; aldus Janske! Het toetje de apple-crisp (gebakken appeltjes met kruimeldeeg erover) gecombineerd met ijs en slagroom viel uiteraard goed in de smaak, dus ik had toch niet helemaal voor nop in de keuken gestaan, hahahaha!!
Ach ja we zijn weer een ervaring rijker, nu snap ik ook waarom ze in de winkel een groot vriesvak vol met hele kippen hadden!!

Kalkoen in de roasting pan

 

Ingesmeerd en wel met de thermometer erin

 

Dekentje eroverheen

 

Na 2 uur dekentje eraf en uien met champignons erbij

 

Eindelijk klaar!!

 

Gisteren ben ik samen met Anja en onze meiden naar de dierentuin in Calgary geweest. Toevallig ben ik daar 2 jaar geleden met Thanksgiving geweest dus het was wel weer tijd voor een bezoekje.
We hadden super veel mazzel met het weer, een lekker zonnetje en 18 graden. De kinderen hebben zich prima vermaakt en vonden het erg leuk, Voor de moeders was het ook gezellig, een hele dag buurten. Dat we naar de dierentuin zijn geweest was eigenlijk naar aanleiding van het "open huis" die voor gisteren gepland stond. De makelaar in ons huis om het te verkopen en wij een dagje weg, goed excuus! Ik hoorde van de makelaar gisteravond dat er kijkers waren geweest die zeeeeeeer geinteresseerd waren dus hopelijk komt daar iets uit......................stay tuned!!!

 

 

 

 

Tontje heeft trouwens ook nog onze auto weten te verkopen. De auto die we als eerste hadden gekocht toen we hier in Canada aankwamen. Hij heeft echter alweer iets anders op het oog wat hij eventueel mee naar Nederland kan nemen, jaja een oldtimer pick-up. Tja jullie kennen Tontje, he!

Een prachtige zonsopgang van afgelopen week!!

Life sucks.............sometimes

Soms ben ik inspiratieloos, heb ik geen flauw idee wat ik hier moet melden wat voor de lezers interessant zou zijn. Meestal wil ik het hebben over de leuke dingen die ons bezig houden maar soms gebeuren er gewoonweg even geen leuke dingen. Afgelopen weken is de heimwee weer meer aanwezig dan de maanden daarvoor. We hebben natuurlijk eind juni de knoop doorgehakt om terug te gaan naar Nederland dus daar heb ik een enorme positieve boost van gehad. Doordat ik weer wist welke kant we zouden opgaan kun je dingen gaan aanpakken/ondernemen. Maar nu sta ik voor mijn gevoel weer even stil. We weten dat we het huis willen verkopen en dan terug naar Nederland, de dingen die we in Nederland moeten regelen kan pas als we weer in Nederland zijn (huis kopen e.d.). "Hoe gaat het met de huizenverkoop?" Redelijk, we hebben nu in totaal 3 bezichtigingen gehad en 1 x een open dag waarop 3 geinteresseerden zijn geweest. De laatste kijkers waren wel geinteresseerd maar wilde nu nog geen bod uitbrengen. Dus we wachten het nog maar af. Hopelijk blijven de bezichtigingen wel komen want dan lig je in ieder geval in de markt en komt er vanzelf een koper. Je snapt natuurlijk wel dat als je net als ik terug naar Nederland wil het lang vindt duren.
Daar komt nog eens bij dat we afgelopen week te horen hebben gekregen dat er iemand in de familie ernstig ziek is, dat heeft er behoorlijk ingehakt. Het enigste wat je dan wil is er zijn voor die persoon en niet afhankelijk zijn van een telefoon of computer voor contact. Ik kan dus alleen maar hopen dat we geluk hebben en binnenkort onze oversteek naar Nederland kunnen plannen.
Begrijp me niet verkeerd, ik zit hier niet zwaar depressief te zijn maar heeft iedereen niet van die dagen dat je denkt; BLEH!!
Maar goed, de herfst is hier ook begonnen. Mooie gele, rode, bruine bomen maar nog steeds met heerlijke temperaturen 20-25 graden. Mij hoor je niet klagen. 's Nachts koelt het wel flink af tot 4-5 graden.
Vorige week zijn we trouwens nog naar Sundre geweest voor de verjaardag van Leon. Leon en Irma wonen nu volgens mij in oktober 8 jaar in Canada en ze wonen super mooi. Een grote bungalow net buiten Sundre tussen de bomen met een lapje grond. We mochten lekker blijven slapen want het is toch 3,5 uur rijden enkel. Het was erg gezellig geweest er waren alleen maar Nederlandse Canadezen en het was gezellig op z'n Hollands met drank (heel veel drank) en slap gezever. Sommige hadden de volgende dag zelfs koppijn (nee niet ik), gniffel gniffel.

                                              (Ik heb je foto's even geleend Annemarie)

Bij Leon en Irma achter in de tuin bij de firepit

Annemarie, ik zei de gek en Irma

 

Annemarie heb ik via internet leren kennen omdat ze als verpleegkundige naar Canada wilde komen, samen met haar man Mark. Ze vroeg mij om informatie maar zij was al verder met haar assessments dus we waren voor elkaar een bron van informatie. Afijn zij bracht mij in contact met Irma want ook zij is verpleegkundige (een kinder ook nog) en Irma woonde allang hier en werkt ook al enige tijd. Dus zij was voor Annemarie en mij weer een bron van informatie. Al met al hebben wij dus wel altijd iets om over te praten. O ja Annemarie en Mark wonen trouwens nu sinds maart ook in Canada en zij is wel begonnen aan de cursussen die zij moest doen n.a.v. de assessments. Petje af hoor want het is een hele kluif heb ik van haar begrepen.

Nou dat was het voor deze keer, o ja nog speciaal voor Claudia, bedankt voor je altijd trouwe reacties op mijn blog en ja ik wil in Nederland mijn blog voorlopig nog wel aanhouden en bijhouden.

School is weer begonnen

Nadat we vorige week heel subtiel een bommetje hebben laten droppen in Nederland met het nieuws van onze terugkeer hebben we toch een hoop reacties gehad!! Ik wil iedereen die de moeite heeft genomen om te reageren super bedanken! Ik had niet verwacht dat mensen negatief zouden reageren maar ik had het effect van de positieve reacties misschien onderschat. Het heeft ons enorm goed gedaan. Ik moet zeggen dat ik toch wel even wat nerveus hiervoor was. Ik kijk nu alleen nog maar meer uit naar onze terugkeer naar Nederland maar goed nog even geduld!
Vorige week is de school hier weer begonnen, de kinderen waren er wel aan toe na 9 weken vakantie. Ze hebben zich thuis goed vermaakt maar wat ritme en routine is ook goed voor ze.
Ons Janske is begonnen aan Grade 8 de laatste klas van Middle School, hierna zou ze dan eigenlijk naar High school gaan. Janske kijkt er ook naar uit om terug te gaan en vind het niet "vervelend" om weer van school te wisselen omdat ze na dit jaar dus toch naar een andere school te gaan. Desalniettemin, ze keek uit naar een nieuw schooljaar met haar vriendinnen. De eerste dag begon al goed, staat ze netjes op de bus te wachten 's morgens komt er niets??!! Wat nu weer? Dus ik mocht toen nog als een idioot naar de andere kant van Lethbridge racen om Janske weg te brengen en weer terug om Sarah op tijd in de klas te krijgen. Blijkt nu dat ze de busroutes omgegooid hebben, geen brief, geen mail en geen berichtje op de website waardoor ik op de hoogte zou kunnen zijn, heel fijn!
Ik moet eerlijk zeggen dat ik er ook niet bij nagedacht had dat ze die routes wel eens om zou kunnen gooien, misschien als je hier opgegroeid bent wel. 's Middags komt Janske om 16.40 thuis (normaal 16.00) de buschauffeur was zelf ook nog de weg kwijt, hahaha (op dat moment was ik te bezorgd om te lachen hoor). Maar Janske had het leuk gehad, leuke mensen in de klas en leuke leraressen.
Ons Sarah begon diezelfde dag in Grade 1 (groep 3), ze had er zin in, al weken was ze aan het aftellen. Voor haar was het een hele omschakeling want de kleuterschool was nog maar halve dagen en nu 4,5 dagen naar school (hier hebben ze altijd vrijdagmiddag vrij). De eerste dag ging uitstekend, ze had het erg naar haar zin, een aantal bekende gezichten in de klas en een aantal nieuwe kinderen maar ze had een vriendinnetje bij haar in het groepje zitten, dus dat was voor mij ook fijn moet ik zeggen.
Een week verder en Janske zit weer helemaal in het ritme van op tijd opstaan, de bus halen, hele dag school en evt. huiswerk na school. Ons Sarah daarentegen had het na een week wel gezien, zondag vroeg ze aan mij (hevig in tranen) of ik ALSJEBLIEF de school wilde bellen dat ze niet meer zou komen, ooooohhhhh!! Slik, "nee Sarah dat kan niet". Voet bij stuk houden wat niet mee viel. Ze was erg moe van hele dagen naar school en ze hadden 2 brandoefeningen gehad die indruk hadden gemaakt. Haar juf pakte het heel goed op toen ik haar maandagmorgen bij de klas afzette "Hi Sarah, I'm soooo glad to see you, I missed you soooo much"!!! Met een big hug erbij, gelukkig ging ze toen zonder tranen de klas in! Pfffffff! Wies vind het op zich goed, alleen met mama thuis maar er zijn dagen bij dat ze elk uur vraagt "Gaan we dan NU Sarah weer halen"?? Ach we moeten allemaal weer wat wennen aan het nieuwe ritme!
Afgelopen weekend was het weer gelukkig ook nog goed ...en.....  Tontje was vrij, dus lekker erop uit. Onze vrienden Harry en Anja hadden een kano gekocht, tijd om uit te proberen. Man man wat hebben we gelachen. Harry en Tontje gingen eerst, het leken wel 2 pubers, ze zaten niet stil, ging bijna om en kregen toen een slappe lach waardoor ze nog meer wiebelden. Daarna mochten Anja en ik, niets aan de hand bij ons en we snapten niet waar die mannen zo'n moeite mee hadden. Daarna de meiden om de beurt mee, die vonden het ook prachtig. Een geslaagde dag dus

De heren in de boot

compleet in een deuk

daarna de dames oftewel de beste stuurlui

Maandag hadden we weer flink spektakel hier in Lethbridge. Wie ons blog regelmatig leest herinnert zich misschien nog wel de grote prairiebrand van vorig jaar 27 november, ik had daar een paar filmpjes van op ons blog gezet. We hadden maandag weer zo'n enorme harde wind en op het Blood reserve (Indianenreservaat) was een electriciteitsmast omgewaaid op die droge prairie, gevolg een gigantische brand die zich met 140 m per minuut vooruitplaatste. Niet bij te houden dus. Vorige keer was er ongeveer 8000m2ha afgebrand (als ik me niet vergis) deze keer 9000m2ha. Een flinke lap grond dus. Nou was ook nog het geval dat Tontje om 13.00 bij de Safeway op noord-west stond om te lossen maar omdat de lading benzine nog niet paste heb ik hem opgehaald zodat hij thuis kon wachten (wij wonen op zuid-west). In de auto zeiden we nog tegen elkaar "ruik jij ook rook" maar we zagen nog niets. Belt Harry om 13.45 ons op "Nou het is weer goed raak bij jullie niet?", "HUH?", "Ja, er is weer brand" Toen we buiten keken, dikke rookwolken. Tontje dus als een idioot terug gebracht want de rook (dus ook het vuur) ging precies de kant op waar Tontje z'n vrachtwagen VOL met benzine geparkeerd had! Hij heeft de vrachtwagen toen aan de andere kant van Lethbridge neergezet. Gelukkig is het vuur niet tot in Lethbridge gekomen, maar wel heeeeeeeel dichtbij.  Deze keer ben ik naar een hoger punt gegaan om een beter zicht op het gebeuren te hebben (jaja, er schuilt een klein ramptoeristje in me, als er geen menselijk leed te zien is tenminste). Wies moest het behoorlijk ontgelden met die harde wind (90km/uur), ze werd een paar keer omgeblazen, ochgerm!!

links zie je waar de rook  begint en achter het boompje zie je waar Lethbridge begint

de rook over Lethbridge

en nog meer rook

Moving back

De kogel is door de kerk!! Tontje en ik hebben besloten om weer terug te verhuizen naar Nederland, remigreren noemen ze dat. De daadwerkelijke beslissing hebben we toch al een tijdje genomen en we hebben de tussentijd gebruikt om het zelf te laten bezinken en dingen uit te zoeken in Nederland.
Was het een makkelijke beslissing?? Ja en nee. Vorig jaar is de twijfel bij mij begonnen door heimwee toen weet ik het nog aan familie die net op bezoek is geweest, of dat ik nog geen baan had of de nieuwigheid van het emigreren die er niet meer is. Op dat moment dacht ik, geef het wat tijd, het zal wel overgaan. Maar het ging niet over, het werd alleen maar erger. Vanaf nieuwjaar ben ik aan het studeren geslagen voor mijn assessments met de hoop dat als ik mijn focus kon verleggen op een ander doel dat het dan over zou gaan. Ik was erg blij met deze afleiding, was blij dat ik die grijze cellen weer eens nuttig in kon zetten en blij met een doel maar die heimwee bleef. Niet meer zo erg op de voorgrond maar het bleef onderhuids sluimeren. Toen kwam ons tripje naar Nederland, daar keken we allemaal heel erg naar uit en ik hoopte ook dat dit mij duidelijkheid zou geven over "waar ik stond". Hoewel we het poepie druk hebben gehad en ik blij ben dat dat niet een reeel beeld is van wonen in Nederland was het toch wel duidelijk dat ik het sociale netwerk van Nederland erg mis, bevestiging dus. Eenmaal terug in Canada stonden de assessments voor de deur en werkelijke motivatie om hier naar toe te gaan miste ik maar ik moest en zou naar Calgary gaan. Dus nog een maand ertegenaan geklapt met leren en ik kan dus ook zeggen, het resultaat van de assessments zoals die er nu ligt is dus ook een echt resultaat. Als ik het gevoel had dat we hier 100% op de juiste plek zaten dan zou ik me ook over dat jaar studeren heen kunnen zetten of een andere baan hebben kunnen vinden. Dan vind je daar wel een oplossing voor. Dus vanuit dat opzicht kan ik zeggen, de beslissing was makkelijk. Maar ik ben niet alleen, er zijn nog 4 personen mee gemoeid. Tontje heeft in die paar jaar goed zijn draai kunnen vinden en zit op z'n plek. De meiden doen het goed hier en vinden het fijn hier. Dus wat haal je overhoop denk ik dan?
Tontje en ik hebben voor we gingen emigreren het al over dit scenario gehad en we hadden toen afgesproken, als 1 van de 5 niet happy is en het werkt echt niet gaan we terug. Het afgelopen jaar hebben Tontje en ik heel veel onder de loep gelegd en afgewogen en de beslissing om terug te gaan is ook iets waar we samen achter staan. We hebben ook Janske betrokken hierbij en ze is blij dat we weer terug gaan, jammer om vriendinnen achter te laten maar er zijn meer dingen om blij mee te zijn.
Waarom ben zijn we dan naar Canada gekomen? Voornamelijk voor de natuur, ruimte en manier van leven. Hoewel we weten dat het gras niet groener is bij de buren vonden we het toch de moeite waard om te proberen. Dat we familie en vrienden gingen missen dat hadden we ook ingecalculeerd. Soms moet je dingen ervaren om de werkelijke waarde in te zien. Ik vergelijk het altijd met een weegschaal, aan de ene kant ligt je sociale leven en aan de andere kant dat mooie land, wat weegt zwaarder?? Op een gegeven moment moet je de knoop doorhakken en er genoegen mee nemen dat je 1 van de 2 niet hebt. We hebben de situatie van alle kanten bekeken en in dat geval is de beslissing erg moeilijk.
Tunnelvisie is ook nog zoiets, zit je niet in een neerwaarste spiraal, maak je dingen niet mooier dan ze zijn?? Nederland was niet perfect maar we zijn er niet weggegaan omdat we het niet leuk vonden in Nederland maar omdat we nieuwsgierig waren naar wonen in een ander land.
Dan is er nog de vraag; moet je het niet wat meer tijd geven?? Als ik verhalen hier hoor van emigranten die na 10 jaar eindelijk van de heimwee af zijn, denk ik waar gaat dit over? Dan zit je hier en hebben je kinderen zich gesetteld en KUN je niet meer terug.
Nee onze optelsom is rond, ik ben hier klaar, Tontje staat achter mij en de kinderen zijn blij om terug te gaan naar Nederland, zo simpel is het en het is voor ons goed!
We kijken terug op een mooie tijd in Canada en kijken uit naar Nederland, zowel Tontje, de meiden als ik. Hoe nu verder?? Ons huis staat sinds enkele weken te koop en de bedoeling is om ons huis te verkopen en dan terug te gaan naar Nederland, nog geen termijn dus. Gelukkig ligt de woningmarkt hier niet zo op z'n gat als in Nederland, maar dat geeft nog steeds geen zekerheid in hoe snel we ons huis kunnen verkopen. We willen weer graag in Beek en Donk gaan wonen. Wat werk betreft, Tontje en ik hebben allebei al een balletje opgegooid in Nederland en hopen dat we weer snel aan de slag kunnen. Terug naar het oude vertrouwde, voor ons voelt dat goed, we hebben niets verloren met dit avontuur, alleen maar gewonnen!

Sarah belt met Noor om alvast weer een logeerpartijtje af te spreken!

Going to the Sun

 

Afgelopen week zijn we met z'n 5-en een paar dagen weggeweest, een tripje naar de Going-to-the-Sun road in Montana. Als je de naam "Going-to-the-Sun" hoort schept dat meteen verwachtingen moet ik zeggen, dat moet wel een hele mooie weg zijn! We hebben er ook al het een en ander over gehoord en dat legde de lat alleen maar hoger. Ik kan nu ook zeggen dat het alle beloften waarmaakt, jeetje mina wat was het daar mooi. Maar laat ik bij het begin beginnen.
We zouden woensdagmorgen vertrekken maar de voorpret begon al op dinsdag. Ik houd ervan om georganiseerd te zijn, spullen klaar zetten, batterijen opladen, uitzoeken wat er te doen/zien is onderweg en vooral een routebeschrijving naar het hotel bij de hand te hebben. Tontje had het hotel al een paar weken geleden geboekt dus ik ga op google maps op zoek naar de precieze locatie van het hotel. Ik voer het adres in "Swan Drive in Whitefish, Montana" maar hij krijgt niets gevonden, hhmmmm. Nou dan maar even het adres kopieren van de hotelwebsite naar goolge maps, misschien dat het dan lukt?! Yes, bingo, nu vind hij het wel...........maar waar ligt het meer "Whitefish Lake"??? Als ik nog wat verder uitzoom krijg ik een naar gevoel van binnen........Minnesota???? Dat meen je niet, Tontje heeft niet een hotel in Whitefish Montana geboekt maar in Whitefish Minnesota, crap!!
Dat ligt maar liefst ruim 1500 km uit elkaar!! Als ik het hotel bel blijkt het inderdaad in Minnesota te liggen (ik hoopte nog even op een klein wonder), gelukkig was er nog niets van de creditcard afgeschreven dus konden we kosteloos annuleren, wat een mazzel!!!! Maar goed nu moest ik dus nog op zoek naar hotel. Nou er zat dus al een hoop vol in Whitefish of het was erg luxe (lees duur!!). Vandaar dat ik maar uitgeweken ben naar Kalispell wat een kleine 20 km onder Whitefish ligt, gelukkig hadden ze bij de "Red Lion" nog plaats en er zat, niet geheel onbelangrijk, een zwembad bij! Tontje had namelijk Sarah helemaal lekker gemaakt van een hotel MET een zwembad en ja daar kom je dan bijna niet meer onderuit.
Afijn woensdags zijn we door mijn organisatie 's morgens al op tijd van huis, het is niet zo heel erg ver (265 km) rijden maar we willen ervan genieten onderweg. Als eerste hadden we een stop bij de Amerikaanse grens, je wordt daar zowat verhoort voor je de grens over mag "waar kom je vandaan", "wat voor werk doe je", "waar ga je naar toe", "wat ga je daar doen", "hoe lang ga je". Dan moet je naar binnen komen om het groene papiertje in te vullen, vingerafdrukken en een foto achter te laten en dan mag je voor $6 per persoon de grens over. Deze groene kaart is 3 maanden geldig.
Na 25 km komen we in Saint Mary aan, hier zijn we al eens eerder geweest, in november 2010 om precies te zijn. Het toeristenseizoen was toen voorbij en Saint Mary leek wel een spookstadje, alles dichtgetimmerd en geen levende ziel te vinden. Maar nu was het er erg druk en levendig, met toeristen, heel veel toeristen, waaronder wij dus! We zijn hier snel doorgereden want voor ons was er niets te halen, wij wilden naar die befaamde Going-to-the-Sun road. De naam Going-to-the-Sun komt uit een mythe van de Blackfeet Indianen, hoe kan het ook anders! We hadden super lekker weer die dag, 27 graden met weinig wolken, heerlijk genieten dus! Het blijft me altijd verbazen hoe snel een landschap kan veranderen, zo zit je op de prairies, je draait een paar bochten en je zit tussen de bergen, zo ook nu dus. Het was er prachtig!! Iedereen zal wel weten hoe lastig het is om uit te leggen hoe mooi iets is dus klik hier voor de foto's. Alhoewel op foto's komt ook niet alles over maar het geeft toch een indruk. Even nog een leuk weetje de Going-to-the-Sun road komt voor in de volgende films "The Shining", "Blade Runner" en "Forrest Gump". Het is erg druk onderweg en en het lijkt wel of half Amerika hierheen is gekomen. Ik denk dat we van de 50 staten er zeker 20 hebben gezien. Handig dat je aan het nummerbord kunt zien waar iedereen vandaan komt.
Rond 17.00 komen we aan bij ons hotel in Kalispell, snel inchecken en aan de overkant van de straat zijn we gaan eten bij de Pizzahut. Hierna weer hup naar het hotel want er moest gezwommen worden, de kinderen waren helemaal in hun sas. Hotels zijn wel handig maar ik vind er over het algemeen niet veel aan. Ik vind het duur, vreemde geluiden, te zachte bedden vaak, airco op standje bevriezen en geen raam die open kan. We sliepen met z'n 5-en op 1 kamer dus als de kinders op bed liggen moeten wij stil zijn. Janske mag dan wel 13 zijn maar om ze nu alleen te laten op een hotelkamer in een vreemde stad/land, nou nee! Geef mij maar een camping of een huisje!
De volgende dag op tijd wakker uiteraard en heerlijk ontbeten met pannenkoeken, da's dan wel weer handig van een hotel, je hoeft geen ontbijt te maken! We zijn daarna richting Big Fork gereden , dat ligt aan Flathead Lake, 1 van de grootste meren van Montana.
By the way, Montana (komt van het spaanse woord "montaña" = berg) is de 4e grootste staat van de U.S.A., na Alaska, Texas en California. Het heeft 1 miljoen inwoners van de in totaal 314 miljoen. Je kunt dus met gemak zeggen dat er bijna geen kip woont.
Dat even terzijde, naar Big Fork dus, erg leuk dorpje en het lijkt of je een stapje terug doet in de tijd, allemaal huizen met die mooie houten gevels zoals je ook in oude cowboyfilms ziet. Helaas niet veel van het meer gezien en er was ook niet veel te doen. Dan maar terug naar Kalispell waar Wies even een dutje kon doen en na een frisse duik in het zwembad zijn we naar Whitefish gereden.
Tontje wilde graag in de gondola, hier ben ik helemaal geen fan van maar goed toch op zoek gegaan en we vonden 'm boven in het Mountain Resort. Tontje wist me toch over te halen in het ding te stappen, hij hing namelijk niet hoog boven de grond en we konden in de een dichte gondola zitten. Ik wordt al helemaal akelig als ik die mensen op zo'n bankje zie zitten ZONDER hun beugels naar beneden. Sommige mensen zullen wel denken wat een schijterd. Geef mij maar een achtbaan, ik spring ook uit een vliegtuig met parachute maar niet zo'n bungelend ding boven de grond. Mij zie je ook niet in een reuzenrad zitten! Maar eerlijk is eerlijk het viel mee, niet te veel nadenken en niet naar beneden kijken. Boven werden we natuurlijk getrakteerd op een super mooi uitzicht, WAUW!!
De meiden vonden het helemaal geweldig, Janske moest ook over een kleine drempel heen (dat krijg je als je moeder zitten miepen over de gondola) maar ook zij vond het erg mooi. Daarna mocht Sarah met papa mee in de rodelbaan, Sarah is een echte dare-devil, als ze iets ziet wat hard en snel gaat wil ze dat ook! Eenmaal weer beneden in Whitefish nog even op de citybeach gezeten, helaas geen zwemkleding bij (hing nog uit te druppen in het hotel) maar het zand was toch leuk. Een drukke dag geweest en de meiden sliepen die avond ook snel.
De volgende dag was het alweer tijd om naar huis te gaan, uiteraard weer via dezelfde weg terug naar huis; Going-to-the-Sun road. Helaas was het weer wat omgeslagen, het was bewolkt en het regende wat, temperatuur 15 gr., brr! Voor vertrek uit Kalispell even nog de Western outdoor shop aangedaan. Voor Sarah en Wies nog nieuwe schoenen gekocht maar voor ons was er niet veel.
Eenmaal weer aangekomen bij het Glacier park zagen we al wat we vreesden, het was errug druk!! Tja wat wil je op een vrijdag, we stonden al in een rij voor we het park in konden en daarna reden we in kolonne door het park heen. Heel jammer want er waren verschillende stops die we hadden bewaard voor de terugweg maar omdat de parkeerplaatsen vol waren moesten we nu ook weer hieraan voorbij rijden. Eenmaal boven op het hoogste punt, Logan Pass, was er wel plaats op de parkeerplaats, dan gaan we hier maar wandelen zeiden we. Maar wat een tegenvaller, het was maar 6 graden en het waaide heel erg koud. Ook maar niet gedaan dus. Al met al waren we nu heel wat sneller door het park heen als op de terugweg maar het was niet anders. We hebben al enorm genoten op de heenweg en soms kun je niet alles hebben.
Uiteindelijk reden we weer rond 15.00 Lethbridge binnen. Ook nog zoiets leuks; we rijden door Lethbridge en Sarah zegt; "kijk mama, daar is het hotel waar IK naar toe wilde". Ze wees naar een Holiday Inn met glijbanen bij het zwembad. Sarah vraagt namelijk al sinds ze dat gezien heeft over slapen in een hotel dus wij dachten: nu zal ze wel helemaal blij zijn dat we in een hotel met zwembad hebben geslapen. Nu blijkt dat we daarvoor niet zover weg hoefde te gaan, alleen maar naar de andere kant van Lethbridge, hahahaha. Volgens mij kun je ook gewoon gaan zwemmen in het zwembad dus ik denk dat we dat maar een keer gaan doen dan, stukken goedkoper dan weer een kamer boeken!
Nou tjongejonge, het is weer een heel verhaal geworden maar we hebben er erg van genoten, ik hoop jullie ook!

R U kidding me??

Tja waar zal ik eens over beginnen? Dat we nog steeds vakantie hebben? Dat we klaar zijn met de klusjes of dat het nog steeds warm is?
O nee, ik zal eens beginnen met hoe het gaat met ons. Ongeveer een maand geleden schreef ik over die verpletterende brief van CARNA, waarin stond dat ik die 7 cursussen moest gaan doen. Ik vertelde toen ook dat Tontje en ik ons erover gingen beraden wat we daarmee moesten doen. Ik wil iedereen nog bedanken voor de lieve reacties die ik daarop gehad heb, dat doet me goed. Maar het feit blijft dat ik eerst die cursussen moet doen wil ik uberhaupt als geregistreerd verpleegkundige hier aan de bak komen. Op dit moment kan ik vertellen dat ik die cursussen hoogstwaarschijnlijk niet ga doen, ik zou niet weten hoe ik dat moet rondbreien met de kinderen als ik naar Calgary moet. Het kost een hoop geld en thuis moet er ook nog flink gestudeerd worden. Maar wat dan? Tontje en ik zijn op dit moment aan het bekijken wat onze opties zijn als we hier in Canada zouden blijven of als we terug naar Nederland zouden gaan. Daar komt het gevoelsmatige natuurlijk ook bij, wat willen we? Waar en hoe zien wij onze toekomst? En ook heel belangrijk wat willen de kinderen? Iedereen zal snappen dat dit niet over 1 nacht ijs gaat en zoals ik de vorige keer al schreef Tontje moet nu erg veel werken. De dagen dat hij moet werken vertrekt hij 's morgens rond 5.00 en komt 's avonds rond 20.00 thuis, blijft dus niet veel over voor ons. Maar goed het is niet anders. We verwachten binnenkort toch wel de knoop definitief door te kunnen hakken, stay tuned dus!!

Afgelopen week heeft ons Janske haar "babysitters cursus" gehad en een "home-alone cursus". Het is hier vrij normaal dat je je kinderen die cursus laat volgen maar dat heeft meer te maken met het feit dat ouders hier veel meer werken dan bv. in Nederland. Vaak werken beide ouders fulltime en hebben de kinderen zelf een sleutel, al op jonge leeftijd. Nu hebben wij het geluk dat ik gewoon thuis ben voor onze meiden maar Janske vond het toch wel fijn om die cursussen gedaan te hebben, dus hopakee dan maar. Ze vond het erg leuk en leerzaam en kijkt ineens kritischer naar "ons huishouden".
Ze vond dat we een emergency plan moesten tekenen van ons huis, waar zijn de ontsnappingsroutes? Ze mistte ook een lijstje met telefoonnummers van alle mensen die wij kennen, de brandweer, poison-control en 911! Toen ik zei dat ze zelf dat lijstje ook kon maken was het niet meer nodig?!

Met die heerlijke temperaturen zijn we vorige week eindelijk maar eens naar het enige buitenzwembad in Lethbridge gegaan. Eerder vond ik dat eigenlijk nog maar niks omdat Sarah en Wies nog kleiner waren of omdat ik dan alleen was met 3 meiden. Maar goed, Tontje vrij, Anja en Harry mee met de meiden en wij naar het zwembad. Nou vind ik al dat preutse gedoe hier nogal overdreven dus ik ga niet met Sarah en Wies staan te emmeren in zo'n pashokje met je kleren over die vieze natte vloer. Ik kleed de kinderen gewoon op het gras om. Sarah was klaar dus die mocht alvast met papa mee, ik zou Wies even omkleden en dan ook gaan zwemmen. Binnen een paar minuten staat Tontje weer langs mij met Sarah, Sarah mocht niet in het zwembad omdat ze ALLEEN een zwembroekje aan had!!!!!! Daar zakte m'n broek werkelijk van af (gelukkig niet letterlijk dan, hahaha). Dat meen je niet, zei ik???? Yep toch wel zei Tontje, zonder bovenstukje mag ze er niet in. We hebben het hier potverdorie over een kind van 6. Nou ja dacht ik, gelukkig heb ik altijd een bikini en een zwempak bij zodat ze terplekke kunnen kiezen wat ze aan willen. Blijk ik nu toch echt maar alleen het broekje bij te hebben, zelfs niet eens het topje, aarggghhhh! Zodoende hebben we Wies weer uit haar bikini gehesen, die Sarah aan gedaan en Wies haar badpak, my god, wat een gedoe! Gelukkig hierna iedereen toch nog lekker kunnen zwemmen maar dit had ik echt niet verwacht.
De dag daarna sprak ik hierover met onze oude buurvrouw, ik vertelde dat ik hier echt verbijsterd over was en dat dit al zo'n lading legt op iets waar die kinderen zich nog helemaal niet bewust van zijn. Zij gaf de schuld aan internet en aan al die perverts die rondlopen en kinderen filmen of fotograferen. Ik snap wat ze bedoeld maar toch. Een ander voorbeeld hiervan is bv. dat er in de U.S. een flinke discussie gaande is over opsmeren van zonnebrand bij kinderen! Leraren of leiding op een kamp mogen kinderen niet insmeren met zonnebrand om te voorkomen dat ze een klacht krijgen over ongewenste intimiteiten (of ze zijn bang voor een allergische reactie!) Dit geldt overigens niet voor alle staten maar wel een aantal. Kinderen mogen dit ook niet bij elkaar doen om dezelfde reden! Waar hebben we het in godsnaam over?? Uiteraard wil ik ook niet dat er iets bij mijn meiden gebeurd maar dit is toch absurd????

Over de U.S. gesproken, volgende week als Tontje vrij is dan gaan we nog lekker een paar dagen weg naar de U.S. dus. We willen al heel lang naar de Going-to-the-sun road, die loopt door het Glacier park in Montana (dit is ligt onder het Waterton Lakes Park), dus net over de grens. Over deze weg mag je niet met een camper en is maar een paar maanden per jaar open. Het moet echt schitterend zijn. Dan slapen we een paar dagen in een hotel in Whitefish en dan weer terug naar huis dus ik hoop de volgende keer heel veel mooie foto's hiervan te kunnen posten.
Volgende week is het hier trouwens ook Whoop-up days. Het is een hele grote kermis die 5 dagen staat, daar kijken die meiden ook al heel lang naar uit.

Hier nog een paar foto's van vanmorgen uit de speeltuin;

"The monkey bar"

Janske houdt Sarah en Wies in de gaten

Speeltuinen beginnen saai te worden voor Janske

Het dek met de nieuwe siding ertegen en een nieuw hek erop

Het olympisch team van Canada

Het uitzicht vanaf mijn zonnebedje in de tuin, heerlijk!