Waar blijft de tijd?

Zoals te verwachten was hebben we het erg druk en gaan we van hot naar her om zoveel mogelijk mensen te zien. We proberen dit eigenlijk te voorkomen maar we ontkomen er bijna niet aan. Gelukkig worden we een handje geholpen door onze meisjes, Janske en Wies werden beide ziek vorige week. Heel sneu, Janske kreeg nu eindelijk de verkoudheid die wij al in Canada hadden gehad en ons Wies pikt hier de buikgriep op die haar nichtjes Ilke en Nikki ook hebben gehad. Dus we moeten nu wel thuis blijven. Na een paar dagen gaat het gelukkig weer wat beter.

Wies loopt met de ''spuugbak'' op d'r hoofd rond,

zou ze nu beter zijn?

Wel fijn want in het weekend moeten de meisjes bij opa en oma Bos gaan logeren. Tontje en ik hebben namelijk een dagje Paaspop op het programma staan. Met een aantal man gaan we daar het terrein onveilig maken. De laatste keer was volgens mij 3 jaar geleden, en sindsdien is het heel wat groter geworden, tegenwoordig hebben ze 13 podia en hadden ze 150 acts, veel te veel voor ons dus we beperken ons tot de Main Stage waar we BZB, Triggerfinger, Golden Earring en de Wombats zien en in de theater tent een Johnny Cash coverband. Goeie muziek, het nodige bier en veul plezier hadden we. Helaas geen beeldmateriaal hiervan, misschien maar goed ook ;)!!

Daags na Paaspop was het tijd voor een familiedag met de familie Verbakel. Opa en oma Bos waren zo lief om de meiden 's morgens al vroeg in Lieshout af te zetten zodat wij niet NOG vroeger de meiden hoefden op te halen in Gemert. Om 10.30 moesten we ons melden in Son en Breugel. Weer veel familie die we een tijd niet gezien hadden en zelfs een oom uit Nieuw-Zeeland, dus de club is voor een heel eind weer compleet! Eerst voor de kinderen paaseieren zoeken die waren verstopt door de paashaas. Hierna een fotospeurtocht door Son en Breugel. Na de lunch reden we door naar Hoogeloon voor "Outdoor Cooking".

Wies zoekt ook goed mee

"Kijk mama, nog eentje!!"

Alle kindertjes met de paashazen

Het Hollandse landschap

Mooie bloesem aan de bomen

Voor het Outdoor Cooking moesten we zijn bij 2 tipi's waar binnen gekookt moest worden. Nou is dat wel aan ons besteedt want er staan "nogal wat" tipi's in onze achtertuin. De familie moest zich opdelen in groepjes en iedereen moest een ander gerecht maken, van voorgerecht tot toetje. Je moest het bereiden met behulp van de "Dutch Oven" (grote gietijzeren braadpannen). Het was goed gelukt allemaal, of hadden ze gewoon recepten genomen die niet konden mislukken?! Anyway het smaakt  goed en er was genoeg voor iedereen.

1 van de tipi's

Zo moest er gekookt worden, in de Dutch Oven

De 3 zusjes moesten de "Sweet American Chicken" maken

Bijna de gehele familie Verbakel

Ilke en Sarah dikke vriendinnen!!

Vandaag hadden we een paas-bbq bij Fred en Yvette en met de rest van familie Bos, ook hier smaakte het weer erg goed! Jammer dat het weer niet echt meewerkte, regen en grijs. Het was niet koud maar toch een zonnetje zou wel fijn zijn geweest. Maar het mocht de pret niet drukken, de kinderen speelden net zo vlot in de regen.

Paas-BBQ met de familie Bos

Voor de komende dagen staat er ook weer het nodige gepland waaronder de bruiloft van ons Inge op vrijdag, DE reden waarom we hier zijn gekomen. Vorige week  vrijdag mocht ik mee om de trouwjurk op te halen, ze moest nog een laatste keer passen dus ik heb al een preview gehad en ik kan zeggen dat ze er heel mooi uit gaat zien!! Tontje en ik moesten trouwens ook nog kleren kopen voor de bruiloft want daar konden we maar niet voor slagen in Canada. Nou en ik kan zeggen "we ston er skon op"! Maar foto's volgen pas na de grote dag uiteraard. Zo nou is iedereen weer een beetje op de hoogte!!

Vakantietijd

Zo zit je in Canada en zo zit je weer in Nederland op de bank! Tuurlijk is het niet zo simpel maar zo voelt het wel. De lange periode van voorbereiden en ernaar toe leven is dan ineens voorbij.
Vorig weekend hadden we Michael en Joyce met de jongens op bezoek, was erg gezellig geweest en de kinderen hadden zich goed vermaakt en ondanks dat ze nu een extra dagje samen hadden gespeeld was het nog te snel dat Matthew en Lucas weer naar huis gingen. Maar toch moest het want de koffers moesten ingepakt gaan worden voor ons tripje naar Nederland. Sarah vond het toch maar moeilijk om te begrijpen het concept "vakantie". Ze vroeg de hele tijd "gaat de playmobile dan mee", "ik wil mijn lampje meenemen" enz. Ze snapte niet zo goed dat al onze spullen in Canada bleven, ook niet als ik zei dat we maar 4 weekjes weg waren dan weer naar huis gingen. Afijn we hebben samen de koffer ingepakt en volgens mij was het toch wel goed.
Maandag stond in het teken van "laatste dag voor de vakantie", oftewel stress dag!! Wie kent dat niet??
Laatste wasjes draaien, huis opruimen, laatste souverniers kopen, koffers inpakken, koffers wegen. Ik had besloten om heel ordinair voor iedereen een koffer mee te nemen, 5 stuks dus. Daar betalen we uiteindelijk ook voor. Overdag gingen Janske en Sarah nog gewoon naar school en Janske kreeg nog het een en ander mee aan huiswerk, ook leesboeken ingepakt om haar Engels bij te houden.
De nacht van maandag op dinsdag heb ik verrassend goed geslapen, Tontje daarentegen wat minder.
Het wekkertje ging al om 7.00, klaar maken voor de grote reis. De kinderen waren erg uitgelaten wat weer niet zo goed werkte op mijn zenuwen. Maar goed om 10.00 is het dan zover, koffers zijn dicht, handbagage ingepakt, paspoorten binnen handbereik. Tijd om aan te rijden richting Calgary. M'n hoofd ontplofte zowat op dat moment van de hoofdpijn van al dat gecheck, nu maar hopen dat we alles hebben. Om 12.30 zijn we in Calgary bij Westcan (bedrijf waar Tontje werkt) Dennis brengt ons vanaf hier verder naar het vliegveld en parkeert de auto daarna weer bij Westcan voor de komende 4 weken. Anders moesten we ruim 250 dollar betalen voor het parkeren bij het vliegveld (toch op de kleintjes letten). We zijn ruim op tijd om de koffers in te leveren, in-checken had ik de avond vantevoren al online gedaan, heel handig!! Even met z'n allen wat gegeten voordat ook wij achter de douane gingen.
De meiden vonden het wel heel leuk om zo'n groot vliegtuig in het echt van dichtbij te zien. Blijft toch ook bijzonder dat zo'n ding opstijgt en je in no-time 7500km verderop weer afzet?! De vlucht ging verder prima, kinderen vermaakten zich met de kleine tv-tjes, ondertussen werd er wat gegeten en eigenlijk moesten ze ook gaan slapen maar dat lukte niet heel erg goed. Uiteindelijk hebben ze 1,5 uur geslapen en pa en ma helemaal niet. Om 8.00 NLse tijd kwamen we woensdagmorgen aan (het was voor ons eigenlijk 0.00), ons pap, Maike en Inge stonden ons op te wachten met een groot bord, heel erg leuk. Het was toch wel fijn dat we werden opgehaald. Eerst wilden we met de trein verder richting Eindhoven maar ze stonden erop om ons op te halen.

Het verwelkomingsbord

De eerste indrukken van Nederland waren; oooo, wat zijn de auto's klein, wat zijn de straten klein en smal en wat is het hier groen!!! Uiteraard werden onze geurzintuigen ook geprikkeld door de gierlucht van de weilanden, heerlijk!!
Eenmaal in Lieshout kwamen al gauw de andere opa's en oma's op de koffie, lang niet gezien dus er moest flink geknuffeld worden. Onder het genot van een (sterk) bakkie Nederlandse koffie hebben we lekker bijgekletst. Het was wel overweldigend allemaal, als er mensen naar ons toe kwamen in Canada dan ben je zowat 1 op 1 met die mensen maar hier zijn er zoveel mensen die je zo lang niet gezien hebt. Het liefste zie je iedereen op dezelfde dag maar dat gaat gewoon niet en ik vraag me ook af hoe ver te komen op ons lijstje. Maar goed onze agenda zit niet tjokvol en dat wil ik ook zo houden om niet overspannen weer terug te gaan. Dus gezamelijk etentjes en feestjes zijn heel erg fijn!!

Ons tijdelijk verblijf in Nederland

De kinderen hebben de afgelopen dagen redelijk wat last gehad van de jetlag, overdag geen problemen, niet extra vervelend of zo maar 's nachts waren ze 1,5-2 uur wakker (gaan we er nu dan uit, mama?). Sinds zaterdagnacht gaat het goed, gelukkig!! Ze slapen de hele nacht door en lijken weer hun ritme te pakken te hebben. Tontje en ik hadden niet veel last van het tijdsverschil maar last van de kinderen die 's nachts dus wakker waren en waardoor wij dus niet konden slapen.
Afgelopen zaterdag hadden we het vrijgezellenfeest van ons Inge. Tontje moest natuurlijk met die van Erwin mee. De dames hadden eerst geluncht, daarna hebben we een workshop cupcakes versieren gehad. Je kent misschien wel die programma's als "Cake Boss" nou op zo'n zelfde manier mochten we kleine cupcakes versieren, het lijk eigenlijk wel op kleien maar dan met fondant en gebak. Daarna zijn we wat gaan drinken, ons Inge probeerde we al zat te krijgen door een borreltest (raad het drankje), volgens mij lukte dat wel aardig! Hierna kregen we een workshop salsa dansen, erg leuk, je moet wel los in de heupen zijn hoor!! Voor het eten gingen we naar een pizzaria waar Inge een eigen pizza moest bakken, ging haar erg goed af, ook het deeg in de lucht gooien en opvangen deed ze netjes, nu heeft ze dus haar diploma op zak en kunnen we voortaan bij ons Inge pizza gaan eten! Als laatste gingen we in Eindhoven op Stratumseind op stap. Iedereen in de omgeving van Eindhoven kent dit wel, een straat met alleen maar kroegen en barretjes. "Vroeger" gingen wij daar ook wel eens naar toe, tja met zoveel kroegen heb je voor ieder wat wils en dan weet je ook in die kroeg komen alleen maar studenten, in die kroeg moet je 16 zijn, in die kroeg wordt je stoned en ga zo maar door. We gingen naar de kroegen die ons Inge uitzocht. Ik kan er niks aan doen maar overal draaiden ze me toch een bak met herrie!! Loeihard, en weinig muziek (jeetje ik klink nu wel als een zeikerd he?) Geef mij maar een cafe waar MUZIEK wordt gedraaid en waar je kunt
buurten ipv schreeuwen. Maar het was niet mijn feestje en we hebben het toch erg gezellig gehad, ons Inge vond het super gezellig en dat is het enige wat telt!! Rond 1.00 troffen we de mannen ook op Stratum en rond 3.30 reden we weer richting huis, het was laat genoeg. De mannen hebben trouwens overdag in Valkenswaard een outdoor survival parcours gedaan, was schijnbaar toch wel wat gevaarlijk want 1 persoon brak zijn neus (nee gelukkig niet de vrijgezel). 's Middags hadden ze een zaalvoetbaltournooi in Beek en Donk en hierna gingen ze op stap in Eindhoven, zij hadden dus een nog langere en vermoeiendere dag dan ons achter de kiezen. Vandaar dat we zondagmorgen dus eerst moesten uitslapen, 's middags op verjaardag van onze peetkindjes (tweeling), die werden alweer 10 jaar. Rond etenstijd brachten we Janske naar opa en oma Bos voor een aantal dagen. Wederom heerlijke frietjes met frikandellen gehad, jummie. 's Avonds waren we kapot, gelukkig goed kunnen slapen dus dat scheelt weer een hoop. Vanmorgen ben ik lekker met Sarah en Wies de bossen ingegaan. Dat heb ik wel gemist, bij ons in de omgeving staat nog geen boom, dus een bos is helemaal ver te zoeken! Alleen ik was vergeten m'n memorycard uit de computer te halen dus ik kon geen foto's maken. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik uberhaupt nog geen foto's heb gemaakt sinds we hier zijn, schandalig!! Ben het gewoon glad vergeten. Maar dat maak ik nog goed. De foto's van het vrijgezellenfeest laten nog even op zich wachten want dat is nog een verrassing voor ons Inge.

Van onze vrienden mogen we onze "eigen" auto weer lenen, helemaal super!!!

O ja, ondertussen ben ik bijna helemaal beter, 's morgens klink ik nog beroerd en Tontje hoest ook nog lelijk af en toe maar verder zijn we goed opgeknapt. Het was een smerig virusje in ieder geval!

We hadden gehoopt dat het goede weer nog even ging doorzetten maar het is nu 5-10 graden, bewolking met af en toe zon, hopelijk wordt het komende dagen nog wat beter!

Laatste voorbereidingen

Zo, de stages in het ziekenhuis zitten erop. De laatste was vorige week, 2 dagen op psychiatrie. Mijn god wat was dat saai!! Ik heb zonder overdrijven 2 dagen op een stoel gezeten. Vond ik al dat ze op de die andere veel moesten schrijven of rapporteren maar hier deden ze de hele dag niets anders. Ongelofelijk. Ik heb me de week vooraf geprobeerd zo goed en kwaad als het kan me voor te bereiden met de theorie. Ik voelde me te belabberd om het goed in me op te nemen maar ik vond toch dat ik niet onvoorbereid naar de afdeling toe moest gaan omdat ik denk dat je dan meer uit je stage kan halen. Nou ik me dus verdiept in schizofrenie, depressie, gedragstoornissen, kortom allemaal hele "leuke" ziektebeelden. Donderdagmorgen, ik voelde me redelijk en ik wilde het graag afgerond hebben dus ben ik vol goede moed naar de psychiatrische unit gegaan. Deze afdeling ligt in de kelder van het ziekenhuis en er zit een bewaker voor de deur die me zonder iets te vragen netjes binnen liet. Het unithoofd verwachtte me al en ik kon gelijk aanschuiven voor de overdracht. Dit ging op precies dezelfde manier als op de andere afdeling, een bandje wordt aangezet en er volgt een riedel woorden uit die amper is te verstaan of bij te houden. Afijn ik sluit me hierna aan bij de hoofdverpleegkundige waar ik die dag mee op zou trekken maar zij vraagt zich af of het wel zo verstandig is dat ik met haar mee loop want volgens haar woorden is ze "all over the place" kortom ze vliegt van hot naar her! Dus wordt ik netjes overgedragen aan een andere verpleegkundige, zij heeft maar 1 patient en die gaat die dag naar huis dus nu vraagt zij zich op haar beurt af of ik niet beter af ben op een ander gedeelte van de afdeling. Nou ja het moet niet gekker worden, ik zeg nee dat hoeft niet en dat ik nu mooi de gelegenheid heb om haar vanalles te vragen nu ze toch de tijd heeft. Die verpleegkundige zal ook wel gedacht hebben "daar zit mooi mee opgescheept" maar dat boeide me niet zo veel. Dus ik heb nagenoeg de hele morgen haar bestookt met vragen "hoe doen jullie dit" en "hoe doen jullie dat". Hier ook weer een protocollenmap in mogen kijken enzo. Ik vond het wel heel jammer dat ik niet meer interactie mee kreeg van verpleegkundige met patient want ik denk dat ik daar zeker nog wat had kunnen leren. De pest was gewoon dat er verschillende studenten rondliepen die eigenlijk nagenoeg alle zorg van de patienten hadden onderverdeeld. 's Middags mocht ik vanachter een raam meekijken en -luisteren naar een groepstherapie. Dit was een algemene groepssessie over handvaten voor bij een depressie, wat kun je doen, waar moet je wel of niet op focussen. Dat was wel interessant om te zien. Het was net als in de film waarbij je achter een spiegelraam zit (zij zagen ons niet, wij hen wel) en met een koptelefoon konden wij meeluisteren. Hierna was de eerste dag alweer om. De 2e dag mocht ik op de andere vleugel meelopen. Er was eigenlijk weinig verschil in beide vleugels dan dat de 1e een separeerruimte heeft en de 2e groter is. Ook hier heb ik de hele dag op een stoel gezeten, niets te doen. Mijn god wat saai!! Uiteraard kreeg ik vanalles uitgelegd dus dat was wel fijn maar ik wilde nog steeds interactie zien met de patient.
Nou dat was dus ijdele hoop, dat kreeg ik niet te zien, wederom waren er studenten die dat ook moesten leren en ja er kunnen nu eenmaal niet teveel pottenkijkers bij zitten. Ze zeiden dat ik wel zelfstandig met de patienten mocht praten maar om eerlijk te zijn nadat ik die ziektebeelden bestudeert had (en dan wordt er enorm veel uitgelegd over hoe je en vooral ook NIET met de de patienten moet praten) zag ik dat niet zo zitten. Vooral als je weet dat diegene die tegenover je zit opgenomen is in de manische periode van schizofrenie. Sorry dan ben ik een grote schijtert en veel te bang dat ik iets verkeerds of stoms zeg tegen hen. En "by the way" ik kwam er juist voor omdat te zien en observeren. Ik had wel wat gezien bij die groepssessie maar ik had graag een one-on-one gezien (verpleegkundige met patient). Helaas, helaas, helaas! Dus deze laatste stage had niet veel toegevoegde waarde. Ik was dus erg blij dat het erop zat, mede doordat ik me dus nog helemaal niet lekker voelde. Het weekend erna heb ik weer nagenoeg alleen maar op de bank gelegen om bij te komen. Deze week gaat het langzaamaan wat beter maar ik blijf erg moe en ik heb een hoest die niet echt wil verdwijnen. Ik hoop dat ik dinsdag toch wel vliegtuig-klaar ben. Zul je zien dat we daar weer iets oplopen van verkoudheid. Ja ja het komt stiekem al dichtbij. Deze week vooral het huis weer eens goed gepoetst want dat was er bij ingeschoten met al dat gestudeer en stage lopen. Daarnaast nog wat souveniers en presentjes gehaald.
Meiden doen het verder goed, ons Janske is gelukkig niet ziek geworden, Tontje daarentegen heeft het ook flink te pakken gekregen. Hij was vorige week vrijdag op stap geweest met Harry en Albert, voelde zich al niet lekker toen hij ging maar de volgende dag was het helemaal raak. Gelukkig had hij nog een dag vrij maar de dag erna moest hij toch echt gaan werken, nou ja moest. Het was simpel of je blijft ziek thuis en hebt geen inkomen of je gaat werken. Tja en omdat we vanaf volgende week voor 4 weken in NL zitten besloot Tontje om toch maar te gaan werken, ocherm!! Zat ie daar vol met paracetamol in z'n cabine te rillen en snotteren. We zijn nu een week verder en hij is er ook nog niet vanaf, misschien dat een paar dagen vrij hem goed doet en dat hij ook vliegtuig-klaar is dinsdag.
Ik heb verder niet heel veel spannends te melden dan dit. Op dit moment hebben we nog bezoek uit Canmore, Joyce en Michael zijn weer afgedaald naar ons Lethbridge voor een aantal dagen. Sarah en Matthew waren uitzinnig toen ze elkaar weer zagen, die 2 kunnen het bijzonder goed met elkaar vinden en hebben de grootste lol samen, heel erg leuk om te zien!!
Ondertussen heeft het hier nog "flink" gesneeuwd, flink voor de begrippen van deze winter moet ik zeggen. Heel het verkeer meteen van de kaart want Highway 3 en Whoop-up Drive (DE verbindingswegen in Lehtbridge) stonden compleet dicht vanwege ongelukken, zodoende kon ons Janske vanmorgen niet naar school en moest de bus omdraaien, ooooo, dat vond ze zooooo vervelend, NOT!! Hopelijk ligt er volgende week niet teveel als wij moeten vliegen?!

Ziekenboeg

Nou zeg ik ben volgens mij helemaal van het padje?! Mijn vorige post had ik nog niet willen publiceren, het was nog helemaal niet klaar. Geen foto's, geen titel en geen vervolg!!

Maar goed we gaan nu maar gewoon door. Allereerst de foto van onze jarige job;

Daar is ze dan, met heel trots haar nieuwe ring en oorbellen die ze van oma Bos had gekregen via de post!

Hieronder dan maar meteen een foto van het ziekenhuis van Lethbridge, het Chinook Regional Hospital;

Dit is de hoofdingang, ziet er op zich wel modern uit maar van binnen valt het wel mee, niet ouderwets maar ik ben het Elkerliek gewend en daar werden veel lichtere kleuren en materialen in gebruikt dus dat oogt dan al heel anders. Maar goed uiteindelijk gaat het om de zorg die geleverd wordt nietwaar!

Even verder met mijn verslag, ik had dus begin maart 2 dagen kraam gehad en die week daarna ging ik 2 dagen naar een interne afdeling. Verpleging van volwassenen is voor mij meer dan 10 jaar geleden maar het is eigenlijk net als fietsen je verleert het niet. Alleen ik wist meteen weer waarom ik de kinderafdeling ook alweer zo leuk vond, niet dat ik dat ooit vergeten was. Het eerste beste oude dametje vroeg al 5 x hoe ze toch aan al die blauwe plekken kwam, euh u heeft een hartaanval gehad en bent gevallen!! Volgens mij geheugen ook aangetast?! Maar goed ik liep met een verpleegkundige mee en we hadden samen met nog een andere verpleegkundige de zorg voor 8 patienten. Ze begonnen met de "vitals" oftewel lichamelijke controles (pols, bloeddruk en temp), er werd al gelijk gevraagd of ze zich wilde wassen en waar. Hupakee, bakje water aan bed of wastafel en wassen maar! Er werd wat heen en weer gelopen tussen kamers en bedden en voor ik het wist was iedereen gewassen VOOR het ontbijt dat om 8.30. Ik stond versteld. Op de interne afdeling waar ik mijn opleiding begon waren we zonder overdrijven de HELE morgen bezig met verzorgen van de patienten en alles wat daarbij hoort. Eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat deze interne afdeling een combi afdeling van cardiologie en oncologie was, en cardiologie patienten zijn over het algemeen wel redelijk zelfstandig. Maar dan nog, ook een bedlegerige patient was in mum van tijd gewassen en gestreken. Hier verder geen gedoe trouwens met pyama's over infuuszakken heen trekken, iedereen heeft een pyama of nachthemd van het ziekenhuis aan (denk aan ok hemd of ok pak), dus heel handig met knoopjes en voor oude mensen amper in elkaar te zetten. Mensen hebben ook niet heel veel meer aan, een onderbroek of bh zit er nog wel onder (of zo'n mooie visnet-onderbroek) maar meer niet. Mensen hebben het gewoon niet koud hier lijkt wel, dan zijn wij in NL toch wel echt watjes!! Op de vraag of mensen hier geen eigen pyama aan mochten zeiden ze "O jawel, maar dit is net zo handig".  Na de snelle verkwikkende wasronde komen ze de maaltijden uitdelen en ondertussen gaan de verpleegkundigen de medicijnen uitdelen, ze doen dit rustig op z'n elevendertigste, en deze ronde duurt net zolang als de verzorgingsronde. Daarna is het tijd om te rapporteren, 9.30!! Ze rapporteren ook hier om de paar uur, zeer vermoeiend. De tijd dat ze zitten te rapporteren kan ik niets doen, ik mag niet op eigen houtje patienten verzorgen dus ben vrij gebonden aan de verpleegkundige waar ik aan gekoppeld ben. Normaal gesproken zouden we dan visite gaan lopen met de arts maar dat is hier dus ook weer, iedere patient heeft een eigen arts en die arts komt een keer in de loop van de dag binnen. Dan moet je als verpleegkundige maar in de gaten houden of er iets verandert want je gaat niet echt SAMEN de patient bespreken. Ze vertelde me dat tot een jaar of 4 geleden van iedere patient de eigen huisarts in het ziekenhuis kwam om visite te lopen over de arts (WAT????????) Serieus! Dat was wel erg verwarrend zeiden ze zelf ook, dan hadden ze wel ooit 20 artsen per dag!! Nu nog maar een stuk of 4 a 5. Zo omslachtig, maar dat heb ik al eerder vermeld.

Op de 2e dag op interne mocht ik ook een paar uur meekijken op de I.C. (aanbod van een aardige pleeg). Was ook interessant, ze hadden 10 kamers waarvan 3 2-persoons (je vindt trouwens uberhaupt geen grotere dan 2-persoons in het ziekenhuis).

Ik moet zeggen dat het me wel helpt om te zien hoe het in de praktijk werkt, het is veel maar het helpt me wel.

Ik ben blij dat het einde in zicht is, ik had deze week flink moeten studeren voor psychiatrie maar helaas lag ik op Janske's verjaardag al om 19.30 in bed, compleet gevloerd. Ik was de vrijdag daarvoor met Anja en een vriendin van haar wat wezen drinken en niet gek laat thuis (was ook de BOB, dus maar 1 wijntje achter de kiezen) maar de dag erna voelde ik me toch brak. De spierpijn die al een week voelde zette nu door en jawel hoor, flink verkouden en grieperig! Heb afgelopen week bijna alleen maar op de bank gelegen, ons Sarah had dinsdag snackday (zat ik in de klas te zweten als een rund) en ons Sarah ziet haar snack en hoppa, daar lag haar ontbijt op de grond!! Ook ziek dus, ons Wiesje begon ook al te klagen over koud en buikpijn, jawel kom er ook maar bij op de bank.

Dus ja niet veel gestudeerd! Vandaag ben ik op psychiatrie geweest (verslag volgende keer) en morgen nog 1 dag, dan doe ik de boeken dicht en is het even genoeg geweest. Dan gaan we ons voorbereiden op het tripje naar NL, joehoe!!!

O wacht, ons Janske heeft nog haar rapport gehad, ziet er weer super uit, ze is "overall" omhoog gegaan met haar cijfers en ze heeft een goede inzet in de klas. Soms een kletstante maar goed te corrigeren, goed om te horen, blijft toch een teenager!!

Ons Sarah doet het ook erg goed, haar belangrijkste vooruitgang zit 'm in de spraak. Ons Sarah heeft altijd geslist bij de "S" enzo maar nu praat ze netjes zonder te slissen, nice job!!

Zo ik houd het weer even voor gezien, volgende update komt wat sneller, beloofd!!

Hier weer een udate vanuit the Coolen Residence. Ons Janske is gisteren 13 jaar geworden, yeeaahaaaa!! Wat was ze blij, ze heeft letterlijk weken afgeteld. Ze had ook een ''wish list'' gemaakt met 13 wensen die vervuld moesten worden op of voor haar 13e verjaardag. Ik weet ze zo niet meer allemaal uit mijn hoofd en ze zal het me niet in dank afnemen als ik ze hier allemaal zou posten maar het ging over; de leukste kleren hebben, veel geld krijgen, de mooiste haren hebben en ga zo maar door. Niet 1 wens was te vervullen door mij!! Ik vroeg dus maar of er nog iets was wat ik haar kon geven, gelukkig wist ze nog wel wat. Dat werd dus een nieuwe rugzak voor school, de cd van Selena Gomez, parfum (ze had een keer van afschuwelijk zoete gekregen die goed is voor de wc, dus dit werd wel een verbetering), haarspullen, snoepjes (hier was ze volgens mij nog het meest blij mee). Oma Bos had nog een pakketje opgestuurd met een t-shirt, grote oorbellen en een ring (de laatste 2 zie je op de foto). Ze was er erg blij mee, gelukkig maar. Het valt niet mee als ze ouder worden. Tontje moest helaas werken dus we moesten zingen en taart eten zonder hem we hadden hem op de speaker gezet dus hij heeft wel zijn aandeel geleverd met het zingen. Verder hebben we die dag nog bezoek gehad van de familie Houkes en de familie Bidarian.

Afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met het meelopen in het ziekenhuis, 2 weken geleden op de kraamafdeling, vorige week op de interne afdeling en komende week mag ik donderdag en vrijdag meekijken op psychiatrie. Maar eerst terug naar de kraamafdeling. Van alle afdelingen in het ziekenhuis ligt deze nog het dichtste bij me als kinderverpleegkundige. Ik had me goed voorbereid door alle theorie door te nemen. Het is dan toch makkelijker om dingen op te pikken in de praktijk. Het was een gemengde afdeling van kraam en gyneacologie bij elkaar maar ik keek alleen mee op het kraamgedeelte. Voor we aan onze dienst begonnen kregen we weer een overdracht. Er zat volgens mij wel 25 man in de kamer (een derde was student en tellen niet mee in de bezetting), de nachtdienst kwam 1 voor 1 binnen om te vertellen over hun patienten, je ziet dus geen dossier voordat je aan je dienst begint. Het ging weer enorm snel en voor mij was het bijna niet bij te houden, de 2e dag ging het iets beter! Daarna moest je eerst je handen en onderarmen scrubben, net zoals een arts doet voor een operatie, om bacterieen tegen te gaan. Maar je mag wel je diamanten ringen en horloges omhouden??
Dagelijks worden moeder en kind uitgebreid nagekeken, niet zo erg als op de kinderafdeling maar de stethoscoop komt er weer aan te pas bij moeder en kind. Ook hier wordt om de 2 uur gerapporteerd, het valt me op dat het veel objectiever is dan in Nederland waar nogal eens iets suggestief wordt opgeschreven. Verder moeten moeders veel zelf doen, verpleegkundigen kijken nagenoeg niet mee of de voeding goed loopt bij een moeder (fles- of borstvoeding), moeders moeten zichzelf wassen of verzorgen. Nu weet ik ook wel dat ze behoorlijk zelfstandig kunnen zijn maar er wordt ook niet gevraagd of ze hulp nodig hebben. Over het algemeen komen werkzaamheden aardig overheen met
die in Nederland maar dat is ook niet erg verrassend. Nursing is nursing! Ik miste wel een persoonlijke touch in het werken, moeders die net na een bevalling binnen kwamen werden niet eens gefeliciteerd met de nieuwe telg, er werd geen praatje met de moeders over hoe het met ze ging. Alles bleef heel klinisch voor mijn gevoel, ik weet niet of dat aan de verpleegkundige lag waar ik met mee liep. Verrassende dingen die hier wel anders zijn; alle pasgeborene krijgen antibiotica druppels in hun ogen direct na de geboorte. Dit wordt gedaan omdat een moeder misschien gonorroe kan hebben en de baby iets kan oplopen hierdoor en blind kan worden. Ze waren erg verbaasd toen ik zei dat ''onze'' babies dat niet kregen, wat we dan deden.....euh.....niets! Daarnaast wordt het overgrote deel van de jongetjes vlak na geboorte besneden, op de afdeling in een onderzoekkamer! Nu blijkt dat ongeveer 80% van de Noord-Amerikaanse mannen besneden zijn maar vanuit welke reden??
Het lijkt erop dat geloof wel een rol speelt, conservatief. Maar daar durfde ze het niet op te gooien toen ik er naar vroeg. Het is eigenlijk zo'n gewoonte dat ze er niet echt over nadenken. Veel jongetjes worden besneden omdat hun vader dat ook is. Het moet uit eigen zak betaald worden, $175! En gewoon op de afdeling ja!! De jongetjes worden onder een open isolette gelegd sommige artsen gebruiken een lokale verdoving, sommige niet?? En het hele ritueel is in een paar minuten gebeurt! Afschuwelijk, het aantal neemt wel af maar toch, ik vond het zo zielig. Uiteraard waren ze weer zeer verbaasd toen ik zei dat dat in NL niet gedaan werd!

Ski-capriolen

Ook hier hebben we een weekje vrij gehad, helaas niet omdat het carnaval was maar omdat we hier afgelopen maandag "Family Day Holiday" hadden. Daar heeft school maar gelijk een week vakantie van gemaakt. Was wel nodig dacht ik, Sarah en Janske leken allebei flink slaap tekort te hebben. Waarom weet ik niet maar het was goed dat ze bij konden tanken en lekker niets doen de hele dag.

Omdat Tontje afgelopen maandag ook vrij was besloten we met de familie Houkes naar de bergen te gaan om te gaan skieen/sleeen. De familie Houkes heeft een ski-pas en ook al de nodige ervaring wat skieeen betreft. Wij daarentegen hebben totaal geen ervaring met die latten en waren eigenlijk wel benieuwd hoe dat nou is "skieen". We gingen naar de Powderkeg piste in Blairmore (Crowsnest Pass), dit is niet zo'n heel grote en toeristische piste dus ideaal voor beginners als ons. We konden daar onze spullen huren en voor $48 per persoon mochten we de hele middag op de piste (incl huur van de spullen), niet duur heb ik me laten vertellen. Tontje, Janske en ik dus gewapend met schoenen, latten en stokken op naar de "bunnyhill".

Ons Janske ging als eerste naar boven onder begeleiding, eenmaal boven ging zette ze haar skies klaar voor de afdaling maar ze begon al te glijden zonder dat dat de bedoeling was en ze gleed zo naar beneden. Haar begeleider had het nakijken terwijl ze ondertussen met een vaart richting de oranje plastic afrastering ging en daartegen ook tot stilstand kwam. Janske was flink geschrokken, evenals wij maar ze had gelukkig niets. Het hek daarentegen lag plat, eigenlijk was het best wel hilarisch maar bij Janske stond het huilen nader dan het lachen. Ze besloot ook resoluut te stoppen, we konden haar gelukkig overhalen het nog een keer proberen en dat heeft ze ook wel gedaan. De 2e poging zie je in mijn filmpje. Dit ging beter en ze kwam rustig afgedaald naar beneden maar toch wilde ze niet meer. Ons Sarah daarentegen was erg boos dat we voor haar niets hadden gehuurd, oepsie! Bij de verhuur vonden ze het goed toen we Janske's spullen inruilden voor spullen voor Sarah. Nou ons Saartje dus mee naar boven en Harry hield haar vast bij het naar beneden gaan. Ze vond het erg leuk maar na 3 afdalingen vond ze het ook wel genoeg. De schoenen knelden enorm vond ze, dus hup die spullen ook maar weer uit. Tontje en ik daarentegen vonden het erg leuk om te doen en ik moet zeggen dat het ook niet erg verkeerd ging. Tontje ging de eerste keer met de skies parallel in een rotgang naar beneden om naderhand weer helemaal naar boven te moeten klimmen. Daarna lukte het hem beter om de skies onder controle te houden. Toch moest hij zich een paar keer laten vallen omdat hij te hard naar beneden ging (zegt hij dan!). 1 x werd hij zelfs gelanceerd toen hij dacht over een afrastering heen te skieen maar die ging niet aan de kant?!

Ik mag zeggen dat ik helemaal niet ben gevallen, joehoe!!! Ik ben rustig naar beneden gegleden met de skies in "pizzapunt" en zo geoefend met bochtjes maken en stoppen. Misschien was ik ook wel te bang om te vallen en weer mijn been te breken (kan ik toch niet hebben vlak voor ons tripje naar NL). Anja en Harry dachten dat we het wel aankonden om met hen ook een keer de "echte" piste (blauw en soms rood) af te gaan. Nou vooruit dan maar. Tontje ging uiteraard weer in een rondgang naar beneden (Harry moest het filmpje wel vertraagd afspelen anders was Tontje niet eens te zien op beeld ;) ) Ik deed het was rustiger aan, vond het toch wel een beetje eng dat je niet altijd kon zien waar je naar toe ging. Maar we zijn heelhuids beneden aangekomen en vonden het super leuk!! Zeker voor herhaling vatbaar maar dan denk ik wel zonder kinderen, ons Wiesje vond er namelijk helemaal niets aan dat papa en mama de hele tijd omhoog gingen en we zijn zelf nog te onervaren om ons Sarah en Janske te begeleiden. De volgende keer toch maar wat skilessen voor iedereen!!

Geniet even van onze ski-stunts die Harry voor ons op video gezet heeft.

(Het was eigenlijk 1 filmpje maar dat kreeg ik helaas niet geupload dus vandaar 2 aparte delen,

mijn filmpje speelt zich wat versneld af en Tontje's filmpje vertraagd, dat hoort zo!)

Joyce op de skies

Tontje op de skies

Verder niet heel veel nieuws van ons front, ik studeer me helemaal suf tegenwoordig.

Gelukkig heb ik eindelijk al mijn stages kunnen regelen, ik ga nu 3 achtereenvolgende weken iedere week 2 dagen stage lopen in het ziekenhuis (kraam-, algemene en psychiatrische afdeling). Dan heb ik gelukkig alles gehad voordat we naar NL gaan en heb ik weer even de tijd om op adem te komen.

In tegenstelling tot de kinder heb ik nu allemaal vroege diensten (7.00-15.15) doordeweek, hopelijk zie ik dan het meeste op de afdeling. Ik heb er in ieder geval weer zin in!!

Ondertussen hebben we weer sneeuw ontvangen en is de temperatuur gezakt tot -11 overdag, dus toch nog wat winter in Canada!

O ja en de graafmachine staat nog steeds in de voortuin, niemand schijnt dat ding te missen lijkt wel!

Probleem opgelost!!

We kunnen weer opgelucht adem halen, het water is weer gemaakt!! He he! Het duurde wel even wat langer dan verwacht maar dat namen we voor lief omdat het zoveel geld scheelde. Uiteindelijk kwamen ze op dinsdag laat in de middag een gat in de voortuin graven waar je iemand in kon begraven. Toen de leiding eenmaal bloot lag bleek dat de lekkage een klein gaatje/scheurtje was op ongeveer 1 cm na de curb stop waar een klein straaltje water uitspoot. Ze hebben een stuk leiding er tussen uitgehaald en een nieuw stuk er tussen gezet met koppelingen en al.

Zie je het water aan de rechterkant er uitspuiten?

Zo.....het is weer gefikst!

Het zag er weer netjes uit en ...........we hadden weer onze eigen wateraansluiting, dus de tuinslang kon er eindelijk af bij de buren. Niet meer de hele nacht het water hoeven laten lopen zodat de slang niet zou bevriezen, heerlijk!! Omdat het al donker was tegen de tijd dat alles klaar was kwamen ze pas de volgende dag het gat dicht gooien en ook de leiding in het huis maken waar het uiteindelijk allemaal om begonnen is.  Eind goed al goed dus. Alleen staat de graafmachine nog steeds in onze voortuin. Sinds afgelopen woensdag heb ik niemand meer gehoord of gezien. Die kerel zei nog wel dat hij later het gras er nog terug op zou leggen, geloof alleen niet meer dat dat veel zin heeft. Nou ja eerlijk is eerlijk, er is niet veel aan verloren, zo'n geweldig gazon hadden we toch niet.
Nu blijkt dat de aanhanger kapot is waar het ding op moet komen staan en dat de benzine (of wat er ook in moet) op is, hoewel dat nog het minste probleem is. Maar goed we blijven er netjes vanaf en verpatsen het ook maar niet ;) !!

Daar kijken we al een week tegen aan,

maar nu is alles bedekt met sneeuw!

Afgelopen zaterdag is Tontje jarig geweest, de teller staat nu op (tromroffel)........42! Hij moet er weer even aan wennen maar ach volgende week weet hij niet beter. Net als vorig jaar moest hij werken op zijn verjaardag maar in tegenstelling kwam hij nu wel thuis daarna. Vorig jaar zat hij ergens op de prairie in Saskatchewan bij een boortoren op een houtje te bijten, de hele ganse dag. Maar dit jaar was hij de avond ervoor al terug gereden naar Calgary om alvast wat in te lopen voor de dag erna en jawel hoor, rond de middag was hij thuis!!! Jippie, wat waren de meisjes blij, ja en ik uiteraard ook. Die avond kregen we bezoek en we hielden tevens een afscheidsfeestje voor een mede-emigrant die weer naar Nederland vertrekt. Het was erg gezellig en de kinderen hebben heerlijk gespeeld.

De jarige job met ons Wies die zich ook een beetje jarig voelde.

Verder ben ik nog druk bezig geweest met het regelen van mijn andere stages in het ziekenhuis. In eerste instantie had ik vorig week nog geen geluk, niemand te bereiken of antwoordapparaten en niemand die terug belde op antwoordapparaten. Dus maandag weer opnieuw aan de telefoon gehangen en nu lukte het wel. Vandaag heb ik een afspraak gehad in het ziekenhuis met de manager van de kraamafdeling en ik mag 29 februari en 1 maart daar op de afdeling meelopen. A.s. vrijdag heb ik bij met de manager van de interne afdeling een afspraak. Nu moet ik alleen nog de manager van psychiatrie te pakken krijgen, eigenlijk misschien nog wel de belangrijkste omdat ik gewoon bijna 0,0 ervaring heb op dit vakgebied. Ik hoop op iedere afdeling 2 dagen mee te mogen kijken, het is niet veel maar wel genoeg om een indruk te krijgen van hoe men werkt, denkwijzes, manier van patient benaderen e.d.

Met de meiden gaat alles goed, ons Saartje is enkele weken geleden begonnen met "zwemles"!! Tussen aanhalingstekens ja want het lijkt eerder op watervrij maken. Toen ik ze opgaf vroegen ze alleen maar hoe oud ze was en op basis daarvan moest ze in het zo laagst mogelijke groepje beginnen. Als ze nu 6 was geweest dan zou ze automatisch wel naar de echte zwemles mogen. Afijn ik dacht laten we het toch maar doen, ik ga meestal wel 1 x in de week met de meiden zwemmen maar het is goed dat iemand haar echt kan instrueren. Ze zit in een groepje van 4 kinderen en de andere 3 zijn volgens mij allemaal 3 jaar oud!! Ze hebben alle 3 nog niet 1 volle les meegedaan, de 1e heeft de 4e les eindelijk haar tenen natgemaakt in bijzijn van vader, de 2e heeft alleen nog maar in het pierebadje gezeten, de 3e is na de 2e les gestopt (heb 'm tenminste niet meer gezien) en ons Sarah.....die doet vrolijk alles mee en vind het erg leuk. Op zich leert ze er zeker wel wat van want ze hebben hier geen vleugeltjes aan en beginnen in het diepe (1.05M) maar dmv tafels in het water te zitten komen de kinderen toch boven het water uit. Maar op deze manier leren ze van de ene tafel naar de andere tafel te zwemmen (klinkt het logisch??). Ze krijgen 10 weken les (voor maar $40) en dan kun je ze opnieuw opgeven voor een volgende 10 weken.

Sarah speelt "juffrouw" en leest voor uit Jip en Janneke!

Als laatste wil ik nog even dit delen met jullie; van de week kregen we dit kaartje in de brievenbus.................inderdaad de trouwkaart van mijn zusje en haar aanstaande!!!
Leuk is ie geworden he!!! Het is een eigen ontwerp dus petje af voor Erwin himself!!!