Oorbel perikelen

Ben ik niet knap?

Ons Sarah heeft gisteren nieuwe oorbelletjes gekregen, zoals ik al eerder schreef bij haar verjaardag, als ze 5 jaar zou worden dan zou alles veranderen. Waar ze op dat idee is gekomen, geen idee!!!

Maar goed, ze zou dus ook oorbellen krijgen als ze 5 was, ik dacht misschien wel leuk om dat voor haar verjaardag te doen zodat het een heel eind genezen zou zijn op haar verjaardag. Maar dacht Sarah anders over, NEE ze was nog geen 5 dus er kwam ook niets in haar oren. Vandaar dat ik nadat ze 5 was geworden het maar een paar keer gevraagd heb of ze het zeker wist, en JA ze wilde heel graag oorbellen. Ik had via een vriendin een adres gekregen waar ze verdovende gel gebruiken en 2 oren tegelijk schieten, alleen ik moest wel een afspraak maken. Eenmaal in die beauty salon hadden ze eigenlijk wel meteen tijd of dat dat goed was, nou prima, des te eerder zijn we er ook vanaf dacht ik. (Geluk dat ik Sarah bij had ;)) Nou de verdovende gel werd aangebracht en toen moesten we 15 min. wachten, ondertussen mochten we vast een oorbelletje uitzoeken. Nou en daar kwam me toch een afschuwelijke collectie tevoorschijn!!!  Van de 30 paar waren er 28 paar goudkleurig en daar weer 25 paar van met diamantjes erin (nep weliswaar maar toch), lelijk!!!!! De 2 paar zilverkleurigen waren hele grote knopjes daarmee zou ze gewoon omvallen, nou Sarah vond het natuurlijk allemaal even mooi, de ekster!! We vonden een gulle middenweg, een goudkleurig bloemetje ZONDER steentje. Het zijn nog hele bloemetjes maar goed er moest toch iets in. We wisselen over een paar maanden wel voor iets anders moois. Nou die gel was ingewerkt en Sarah mocht plaats nemen op een stoel, mama in het midden voor Sarah op de grond (handjes vasthouden natuurlijk) en 2 dames aan Sarah's zijde met ieder een pistool en een oor in de hand. 1, 2, 3 PATS, Sarah's gezicht vertrekt en ze zet het toch op een schreeuwen, we hadden ineens de aandacht van de hele salon. Of het nu was omdat het echt pijn deed of omdat ze toch nog schrok, ik weet het niet. Ik heb gauw betaald en kreeg nog een troostpakketje (snoepjes en knuffel) in m'n handen geduwt en ik heb Sarah gauw de winkel uitgedragen, nee lopen wilde ze niet meer. Gelukkig was het snel genoeg over en toen was ze toch wel blij en trots op haar oorbellen. Ze bedacht al helemaal aan wie ze het allemaal moest gaan vertellen.

Nu moeten we 6 weken lang die oorbellen draaien en schoonmaken afijn het standaardverhaal. Nou weer een avontuur erbij voor ons Saartje.

Dagje Waterton

Speeltuin in Waterton

Cameron Lake, de besneeuwde berg ligt in Amerika

Luna, Janske en Robin

Een picnic plaats langs de Akamina Parkway

Anja, Wies en Sarah aan het vissen

Onverwacht bezoek

Sunset at Waterton Lake

Gisteren (1 augustus) was het een Civic Holiday, deze dag staat voor het afschaffen van de slavernij in het Britse Rijk, en in Alberta ookwel Heritage day genoemd.  Maar goed dat hield dus in dat het een "long weekend" was, iets wat hier nogal regelmatig te doen is en dus iedereen erop uit trekt. Ook wij dus. Samen met Harry, Anja, Robin en Luna gingen wij naar Waterton Lakes National Park, anderhalf uur rijden hiervandaan en het ligt vlak boven de grens met Amerika.  Het plan was lekker aan het water zitten en dan ergens BBQ-en. Nou daar aangekomen moesten we al in de rij gaan staan om het National Park in te kunnen want onze jaarpas was verlopen, op zich niet zo erg maar die rij betekende wel dat het dus druk zou zijn. Het plaatsje Waterton is niet zo heel erg groot, er staan heel veel zomerhuisjes en als er in de winter 1000 inwoners overblijven zal het veel zijn, een toeristenoord dus.

Eenmaal bij het meer stappen we uit, maar het waait er toch hard. De temperatuur ligt tegen de 30 graden maar van de wind die van het meer (met gletsjerwater) afkwam kregen we kippevel. Nou dan maar een ander plekje zoeken. We kwamen uit bij de speeltuin met spray-park, helemaal goed, genoeg te spelen voor de kids en een picnic-tafel voor ons. Af en toe kregen we een gratis douche doordat de harde wind het water van het spray park naar ons toe waaide maar dat mocht de pret niet drukken. Rond een uur of 4 zijn we over de Akamina Parkway gereden om een picnic plaats met BBQ te zoeken maar helaas alles was bezet, vandaar zijn we dus maar even naar Cameron Lake gegaan maar daar had je ook al van die Hollandse taferelen, superdruk en nog net niet dubbelparkeren. Dus we hebben een 15 min. rondgelopen en ons voorgenomen een keer terug te komen als die "toeristen" weer weg zijn. Op de terugweg naar beneden hadden we de mazzel dat er net mensen weg waren gegaan bij een picnic plaats dus als de wiedeweerga onze spullen uitgepakt zodat we konden gaan eten. In Canada heb je op nogal wat picnicplaatsen een BBQ erbij staan, het enige wat je dan hoeft te doen is hout mee te nemen en je kunt BBQ-en, ideaal. Even later kwamen er een auto de parkeerplaats opgereden; ze waren zo vriendelijk om even te waarschuwen dat er een beer was gezien verderop!!!!

Nou dachten we nog, da's ook mooi, waar komen die op af??? Inderdaad, ETEN!! Maar goed, de kinderen extra in de gaten gehouden, we zaten namelijk bij een riviertje waar beren dus ook  op af komen. We waren al zowat klaar met eten, samen met de kinderen nog even wat marsmellows bakken en de mannen stonden op het strandje koffie te drinken als Anja ineens roept; Beer, een beer!! Eerst dacht ik nog " ja haha!" omdat de kinderen dat ook steeds voor de grap zeiden maar aan de reactie van de mannen en de andere mensen die daar rond liepen zag ik dat het echt was. Gelijk de kids bij elkaar verzameld en naar de auto gelopen. Kinderen in de auto gezet en ik bleef in de deuropening kijken waar die beer was en heen ging. En Tontje maar foto's maken (jaja op afstand met de telelens). Het was een jonge beer en niet in ons geinteresseerd, hij was het riviertje overgestoken naar onze picnic plaats en liep daar langs de waterkant verder. Ondanks dat wij nog het een en ander op de tafel hadden staan toonde hij daar helemaal geen intresse in. Pfffff, dat liep goed af, de adrealine stroomt dan toch wel even rond. De kinderen vonden het allemaal wel spannend en indrukwekkend maar voelde zich veilig in de auto, ze kwamen er daarna echter niet meer uit!! Wat een avontuur!

Dit is overigens wel pas de 2e keer dat wij een beer hebben gezien sinds wij hier in Canada wonen, bij ons zie je ze al helemaal niet en in de bergen moet je ze maar net treffen,

of misschien toch maar niet??!!

Om 21.30 waren we weer thuis, het was een erg gezellige dag geweest!!!

Frustratie!!

EINDELIJK heb ik bericht gekregen van CARNA (College & Association of Registred Nurses of Alberta) na maanden wachten, maar het is niet het bericht waar ik op gehoopt heb; ik moet 4 assessments gaan doen op de universiteit in Calgary voordat ze kunnen beoordelen of ik wel in aanmerking kom voor een vergunning als verpleegkundige!!!Sinds vorig jaar september ben ik bezig met m'n Engelse taalexamen en het in kaart brengen van mijn opleiding, mensen zoeken in Nederland die wilde bevestigen dat ik inderdaad mijn opleiding succesvol heb afgerond, mijn registratiebewijs uit Nederland op laten sturen. Ik moest ook uitrekenen hoeveel uren ik de afgelopen 7 jaar heb gewerkt als verpleegkundige, kortom een heel gedoe dus. Maakt niet uit dacht ik, ik heb 2 opleidingen gehad (algemeen verpleegkundige en kinderverpleegkundige) dus ik zal wel een heel eind goed zitten. Maar daar denken ze helaas iets anders over hier.
Citaat: On review of your file, it could not be determined that you currently possess the knowledge and skills (competencies) expected of an Registered Nurse in Alberta.
Kortom; we weten niet of je wel competent genoeg bent om hier te werken als verpleegkundige.
Daarom moet ik die 4 assessments (het maximale) doen voor;
*algmene verpleegkunde
*pasgeborene
*kinderverpleegkunde
*psychiatrische verpleegkunde
Het feit dat ik al 10 jaar op de kinderafdeling heb gewerkt als verpleegkundige leggen ze doodleuk langs zich neer. Ik weet dat het ook geen zin heeft om bezwaar te maken bij CARNA want dan zeggen ze gewoon: als je zoveel ervaring hebt dan zijn de assessments ook niet moeilijk, wat dus bij Annemarie gebeurd is.
Weet je, het feit dat dit zo zou lopen had ik al verwacht dus dat is ook niet wat me zo frustreert maar wel het feit dat wij onze permanente verblijfsvergunning in Canada hebben gekregen op basis van mijn diploma en werkervaring en Tontje en de kids zijn eigenlijk dus met mij mee gekomen. Tontje hoefde "alleen maar" een nieuw rijbewijs te halen en kon gaan solliciteren en ik moet door deze hele kermis heen voordat ik uberhaupt in aanmerking kom voor een vergunning om te mogen werken.
Alle verpleegkundigen moeten ieder jaar in augustus een nieuwe vergunning aanvragen om te mogen blijven werken, dit kost hen $500 per persoon per jaar (kun je je voorstellen hoeveel geld er dan binnen komt). De regels zijn per provincie ook nog eens anders, het zou in  Britisch Colombia  makkelijker zijn om aan het werk te gaan dan hier bijvoorbeeld. Ook zijn ze de laatste jaren strenger geworden terwijl ze wel een te kort hebben aan verpleegkundigen.
Stel dat ik in het beste geval alle assessments goed doorloop dan moet ik daarna nog een examen afleggen (hetzelfde examen wat je moet maken aan het einde van je opleiding) dan krijg je een tijdelijke vergunning om te werken als je dan een baan hebt gevonden en je werkgever geeft je na verloop van tijd een positieve referentie DAN krijg je een definitieve vergunning.
In het slechtste geval dan kom ik slecht uit de bus bij de assessments en moet ik eerst nog een hoop aanvullende opleiding gaan doen voordat ik dat examen mag maken. Maar goed daar gaan we nog maar even niet vanuit.
Ik moet eerst zorgen dat die assessments ingepland gaan worden (dat zal ook pas over een paar maanden zijn) en me daarop gaan voorbereiden. Ik heb van een vriendin al 3 dikke boeken mogen lenen, daarnaast wil ik gaan kijken of ik hier een aantal dagen kan gaan meekijken in het ziekenhuis (op ieder vakgebied). Geen tijd om uit m'n neus te peuteren dus!

Hollands bezoek

Janske voor haar einduitvoering van Jazz dance

Ja ja ja, ik weet het, het is veel te lang geleden dat ik iets van me heb laten horen. Ik zal de schuld maar geven aan de zomer, die eindelijk is gekomen. Het leek wel of die had gewacht op het meterologische begin van de zomer, 1 juli dus. Vanaf die tijd is het werkelijk bijna elke dag 25-30 graden geweest en aangezien we daar even op hebben moeten wachten genieten we er nu ook optimaal van. Dus iedere vrije minuut zijn we buiten, iets wat eigenlijk helemaal niet Canadees is want verder hoor en zie je niet heel veel mensen buiten zitten of kinderen spelen. Overdag niet maar 's avonds ook niet, snappen wij nog steeds niets van.

Op 2 juli zijn ons pap en mam hier gekomen voor vakantie, erg gezellig geweest voor iedereen. Janske en Sarah hoefden niet te wennen aan opa en oma maar voor Wies was het toch even "de kat uit de boom kijken". Doordat ze bij ons in huis logeerden was de nieuwigheid er toch snel af en riep ze ook de hele dag "opa" of "oma". Ze hebben er erg van genoten en het feit dat ons mam bijna elke dag iets uit haar koffer tevoorschijn toverde (snoepjes of klein cadeautje) vonden ze natuurlijk helemaal super.

Sarah werd op 5 juli 5 jaar en daar heeft ze eerlijk waar het hele jaar al naar uitgekeken. Ze moest zoooooooo lang wachten voor haar gevoel en ze maakte er ook een heel ding van want als ze 5 werd dan: ging ze naar de basisschool (terwijl ze nog bijna 2 maanden moet wachten) kreeg ze nieuwe tanden (warempel, er braken 2 kiezen door van het weekend) kreeg ze oorbellen (maar nu wil ze nog even niet) ging ze in het grote bed slapen en ZONDER fopspeen (zonder problemen gelukkig) en last but not least, ze zou 5 cadeautjes krijgen, daar heb ik me dan maar mooi aangehouden om de magie in stand te houden. Ze was echt jarig, de kroon moest de hele dag op en haar feestjurk ging niet uit, ondanks de bijna 30 gr. en dat de andere kinderen in het zwembad zaten, Sarah wilde niet!!!!

Met ons pap en mam zijn we nog 4 dagen naar BC geweest, naar Elko en Kimberley om precies te zijn, toch weer wat meer gezien van Canada en met z'n allen in de camper had ook wel iets. We hebben ons goed vermaakt.

De tijd dat ze weer het vliegtuig naar NL moesten nemen was er natuurlijk veel te snel.

Ik zal de volgende keer foto's van hun bezoek aan ons posten en van de tuin waar ze allebei heel hard aan gewerkt hebben, ik denk dat ze erg gepaseerd zullen zijn als ik dat niet vermeld, he pap ;)!!!

Filmpjes

Bijna iedere dag moeten we wel door de coulee (de coulee scheidt Noord/Zuid Lethbridge van West Lethbridge) heen rijden om van West Lethbridge naar het centrum te komen, het West is nog relatief nieuw (35 jaar) en de meeste winkels zijn nog aan de andere kant van Lethbridge.

Hier zie je Sarah tijdens de Graduation, ze staat op de voorste rij, iets rechts van het midden.

Samen met haar buurman doet ze niet mee met het ABC-liedje.

Hier vieren we de verjaardag van Wies, Anja filmt alles zodat wij er ook een keer op staan, Robin en Luna zijn ook van de partij.

Wies lijkt eerst te twijfelen wat ze met haar taart aan moet maar daarna eet ze haar hele stuk op en dat van Sarah, Yummie!!!!

Aan het einde van de dag komen Joyce, Michael, Matthew en Lucas ook aan in Lethbridge, de kinderen zijn erg blij dat ze elkaar weer zien, we hebben (bijna) het hele weekend geen kind aan ze.

Wies en Lucas hadden ontzettend veel plezier samen.

Bijna vakantie!

Nee helaas nog steeds geen zomer in Canada, de zon moet nog steeds vechten voor een plekje tussen de regenbuien door maar misschien dat daar deze week toch verandering in komt, er is ons 27 graden beloofd op woensdag. Toch kan er tussen de buien door gerust buiten gespeeld worden en dat is sinds enkele dagen weer iets aantrekkelijker geworden door deze trampoline in de tuin. Het opzetten van dat ding ging echter niet zonder slag of stoot. Zoals je ziet hadden Tontje en ik ons niet helemaal gehouden aan de instructies bij het opzetten met als gevolg dat het ding helemaal krom trok en wij de winkel al vervloekten waar we 'm gehaald hadden. Weer uit elkaar gehaald en opnieuw in elkaar gezet nu wel volgens de goede instructie en nu stond ie prima, kinderen blij!!

Ons Sarah had op 10 juni haar "graduation" en ons Sarah vond er simpelweg geen bal aan. Sarah staat helemaal niet graag in het middelpunt thuis, laat staan voor een zaal vol met ouders, opa's en oma's. Ik had haar al voorbereid wat ze zouden gaan doen en dat er mensen kwamen kijken maar eenmaal voor op het podium stond het huilen haar nader dan het lachen. De juffen hadden hard gewerkt met de kinderen om allerlei versjes en liedjes in te studeren en (bijna) iedereen deed braaf en enthousiast mee maar het enige wat Sarah deed was hoogstens een handgebaar maar verder kwam er geen boe of ba uit. Ik vond het wel sneu voor haar en het liefst haal je haar dan van het podium maar dat doe je natuurlijk niet. Sarah (en wij) waren dan ook erg blij dat ze mochten gaan zitten tijdens de toespraak van de juf, daarna werden ze 1 voor 1 naar voren geroepen waarbij ze een certificaat en een boek kregen overhandigd. Sarah ging ook netjes naar voren maar zat ook weer net zo snel op haar stoel.

Het boek wat ze kregen was een verzameling van foto's en knutselwerkjes van het afgelopen jaar, heel erg mooi boek, kosten; $50!!!

Na de "plechtigheid" was er taart en ranja voor iedereen, nou dat vond ze dan wel weer leuk! Gelukkig duurt het nog even voordat ze haar echte graduation heeft dus heeft ze nog even tijd om daaraan het wennen, tot die tijd kijken we nog maar even naar deze foto:

(leuk is ie, he!!)

Afgelopen vrijdag was het weer tijd voor de verjaardag van Wies, 2 jaar werd ze alweer. Ze had er wel zin in, cadeautjes krijgen vond ze leuk, zingen; mwah, taart eten; heerlijk, snoepen; altijd lekker, met andere kinderen spelen; jippie!! Het weer zat iets beter mee dan vorig jaar, toen regende het niet maar plensde het de hele dag. Joyce en Michael waren voor de gelegenheid weer afgereisd naar Lethbridge, meteen maar weer een gezellig weekend van gemaakt en de kinderen hebben zich weer prima vermaakt met elkaar. Ik zal een dezer dagen nog wel filmpjes op het blog zetten van de verjaardag.

Afgelopen week heeft ons Janske toetsweek gehad, wat wel goed ging zoals ze zelf zegt.

Aanstaande maandag hebben ze een pretdag op school en dinsdag gaan ze met de hele school zwemmen en dan heeft ze al vakantie tot 31 augustus maar liefst en dan te bedenken dat ik 6 weken in Nederland al een hele tijd vond. Maar goed over een aantal weken komen opa en oma van Veggel en half aug. komen de zusjes van Veggel op vakantie dus we hebben genoeg te doen en naar uit te kijken!

Zomer in aantocht?!

Een beetje krap maar wel gezellig!

Eindelijk was het afgelopen zondag zover, het was hier 25 graden!!!! Alleen duurde het maar 1 dag tot onze grote teleurstelling, voor de rest regent het hier NOG steeds, we zijn het langzamerhand goed beu. Vorig jaar riepen die Canadezen, "wat hebben we een slechte zomer" in de winter riepen ze "zoveel sneeuw hebben we nog nooit gehad" (5 maanden aan 1 stuk), nu roepen ze weer "zoveel regen hebben we anders noooooooit"!! Vandaag, 12 graden en regen, bah!! Waar blijft die zon???!!!!

Maar goed, verder gaat het allemaal z'n gangetje. De douche is ondertussen opnieuw afgekit dus lekt niet meer, ik maakte nog een opmerking dat de schroeven (waarmee de douchebak is bevestigd aan de wand) niet afgedekt waren en dat ik dat niet mooi vond, o wacht maar dachten ze vast, daar smeren we ook wel wat kit overheen!!???? Serieus! Er zit nu een grote frot kit op alle schroeven, ongelofelijk. Nou we werken het zelf wel af op onze manier. De lekkende kraan van de wasmachine is uiteindelijk ook gemaakt en daarmee zijn officieel de werklui uit huis, alhoewel ik heb het gevoel dat ik dat niet hardop mag zeggen omdat ik anders iets over me afroep, maar voorlopig zijn ze klaar. Nu komt het dus aan op ons doorzettingsvermogen om alles af te werken. Alleen heb ik voor sommige dingen Tontje nodig, gisteren stond ik met het boormachine in m'n hand om zelf dingen op te hangen maar ik koos toch eieren voor m'n geld, die wandjes hier zijn zo dun en om te voorkomen dat ik het helemaal verpest wacht ik toch maar tot Tontje vrij is.

Vorige week ben ik jarig geweest, de teller staat ondertussen op 33 maar dat maakt me "nog" niet zoveel uit, helaas wederom geen mooi weer dus in plaats van lekker buiten zitten met een wijntje en een BBQ houden werd het binnen zitten met koffie/thee en een retourtje naar de McDonalds. Het appelgebak was erg lekker overigens.

Van het weekend heeft Janske haar dansuitvoering gehad in het theater, op vrijdag de generale repetitie, zaterdagavond een uitvoering en zondagmiddag een uitvoering, ze vond het superleuk en heeft zich prima vermaakt, geen podiumvrees gelukkig. Volgende week heeft ze 4 toetsen die zwaar meetellen voor haar eindrapport,daar moet goed voor geleerd worden dus daar is ze dit weekend weer zoet mee. Aanstaande vrijdag heeft Sarah haar "graduation" van de peuterschool, nee ik verzin het niet! Ze moet "semi-formal" gekleed komen en die Canadezen kennende komen die kinderen allemaal super opgedirkt opdagen, ik heb me daar toch een hekel aan! Maar goed ik zal Sarah haar mooiste jurk aan doen en kijken of ik nog ergens leuke schoentjes (lees; geen gympen of hakken) kan aankomen en dan vind ik het goed. Ze horen het hier niet graag maar in sommige dingen zijn ze zo Amerikaans, zo overdreven soms dan heb je als Nederlander soms wel echt zoiets van "doe ff normaal zeg!" Ach ja als Nederlander heb je weer andere streken en rariteiten.