Zusjes in Canada

Ilke, Wies, Sarah, Nikki en Janske

Tja, time flies when you're having company!! Ons Maike en Erwin zijn op 13 aug aangekomen met de meiden, het was een hele trip voor ze en na een paar dagen uitrusten zijn ze weer wat bekomen van het tijdsverschil. Wat is het toch fijn om weer lekker ongedwongen bij te kunnen kletsen zonder vast te zitten aan kosten of tijdsverschil. Dat geldt ook voor onze 5 meiden, ze krijgen geen genoeg van elkaar. Nou ja soms een keer vechten tussendoor, lekker net als vroeger kibbelen over wie nu met de pop mag spelen. We zijn met z'n allen al een dagje naar Waterton geweest en jawel hoor nu zagen we 4 beren!!! Allemaal vanuit de camper dus we hebben niet hoeven rennen of bomen klimmen (voor de leken onder ons, dat haalt overigens niet uit). Afgelopen donderdag gingen Maike en Erwin op pad met de camper en omdat Tontje toch moest werken besloot ik een paar dagen mee te gaan, dan pas het qua slaapplaatsen namelijk net wel in de camper. De eerste nacht sliepen we in de Kananaskis, de tweede in Canmore en de derde in Lake Louise, daarna zijn Maike en Erwin richting BC gereden en ik terug naar huis. Vandaag heb ik als een dolle m'n hele huis weer op orde gebracht want morgen komt ons Inge en Erwin aan in Calgary, druk druk druk dus.
Een uitgebreid verslag volgt later nog nu ga ik even met een pilsje buiten uitrusten, heb ik wel verdiend dacht ik zo!! Het is nog 28 gr. om 21.00, dat belooft een hete nacht te worden!!!!

Pics

Klik hier voor de  foto's van de vakantie van ons pap en mam

Oorbel perikelen

Ben ik niet knap?

Ons Sarah heeft gisteren nieuwe oorbelletjes gekregen, zoals ik al eerder schreef bij haar verjaardag, als ze 5 jaar zou worden dan zou alles veranderen. Waar ze op dat idee is gekomen, geen idee!!!

Maar goed, ze zou dus ook oorbellen krijgen als ze 5 was, ik dacht misschien wel leuk om dat voor haar verjaardag te doen zodat het een heel eind genezen zou zijn op haar verjaardag. Maar dacht Sarah anders over, NEE ze was nog geen 5 dus er kwam ook niets in haar oren. Vandaar dat ik nadat ze 5 was geworden het maar een paar keer gevraagd heb of ze het zeker wist, en JA ze wilde heel graag oorbellen. Ik had via een vriendin een adres gekregen waar ze verdovende gel gebruiken en 2 oren tegelijk schieten, alleen ik moest wel een afspraak maken. Eenmaal in die beauty salon hadden ze eigenlijk wel meteen tijd of dat dat goed was, nou prima, des te eerder zijn we er ook vanaf dacht ik. (Geluk dat ik Sarah bij had ;)) Nou de verdovende gel werd aangebracht en toen moesten we 15 min. wachten, ondertussen mochten we vast een oorbelletje uitzoeken. Nou en daar kwam me toch een afschuwelijke collectie tevoorschijn!!!  Van de 30 paar waren er 28 paar goudkleurig en daar weer 25 paar van met diamantjes erin (nep weliswaar maar toch), lelijk!!!!! De 2 paar zilverkleurigen waren hele grote knopjes daarmee zou ze gewoon omvallen, nou Sarah vond het natuurlijk allemaal even mooi, de ekster!! We vonden een gulle middenweg, een goudkleurig bloemetje ZONDER steentje. Het zijn nog hele bloemetjes maar goed er moest toch iets in. We wisselen over een paar maanden wel voor iets anders moois. Nou die gel was ingewerkt en Sarah mocht plaats nemen op een stoel, mama in het midden voor Sarah op de grond (handjes vasthouden natuurlijk) en 2 dames aan Sarah's zijde met ieder een pistool en een oor in de hand. 1, 2, 3 PATS, Sarah's gezicht vertrekt en ze zet het toch op een schreeuwen, we hadden ineens de aandacht van de hele salon. Of het nu was omdat het echt pijn deed of omdat ze toch nog schrok, ik weet het niet. Ik heb gauw betaald en kreeg nog een troostpakketje (snoepjes en knuffel) in m'n handen geduwt en ik heb Sarah gauw de winkel uitgedragen, nee lopen wilde ze niet meer. Gelukkig was het snel genoeg over en toen was ze toch wel blij en trots op haar oorbellen. Ze bedacht al helemaal aan wie ze het allemaal moest gaan vertellen.

Nu moeten we 6 weken lang die oorbellen draaien en schoonmaken afijn het standaardverhaal. Nou weer een avontuur erbij voor ons Saartje.

Dagje Waterton

Speeltuin in Waterton

Cameron Lake, de besneeuwde berg ligt in Amerika

Luna, Janske en Robin

Een picnic plaats langs de Akamina Parkway

Anja, Wies en Sarah aan het vissen

Onverwacht bezoek

Sunset at Waterton Lake

Gisteren (1 augustus) was het een Civic Holiday, deze dag staat voor het afschaffen van de slavernij in het Britse Rijk, en in Alberta ookwel Heritage day genoemd.  Maar goed dat hield dus in dat het een "long weekend" was, iets wat hier nogal regelmatig te doen is en dus iedereen erop uit trekt. Ook wij dus. Samen met Harry, Anja, Robin en Luna gingen wij naar Waterton Lakes National Park, anderhalf uur rijden hiervandaan en het ligt vlak boven de grens met Amerika.  Het plan was lekker aan het water zitten en dan ergens BBQ-en. Nou daar aangekomen moesten we al in de rij gaan staan om het National Park in te kunnen want onze jaarpas was verlopen, op zich niet zo erg maar die rij betekende wel dat het dus druk zou zijn. Het plaatsje Waterton is niet zo heel erg groot, er staan heel veel zomerhuisjes en als er in de winter 1000 inwoners overblijven zal het veel zijn, een toeristenoord dus.

Eenmaal bij het meer stappen we uit, maar het waait er toch hard. De temperatuur ligt tegen de 30 graden maar van de wind die van het meer (met gletsjerwater) afkwam kregen we kippevel. Nou dan maar een ander plekje zoeken. We kwamen uit bij de speeltuin met spray-park, helemaal goed, genoeg te spelen voor de kids en een picnic-tafel voor ons. Af en toe kregen we een gratis douche doordat de harde wind het water van het spray park naar ons toe waaide maar dat mocht de pret niet drukken. Rond een uur of 4 zijn we over de Akamina Parkway gereden om een picnic plaats met BBQ te zoeken maar helaas alles was bezet, vandaar zijn we dus maar even naar Cameron Lake gegaan maar daar had je ook al van die Hollandse taferelen, superdruk en nog net niet dubbelparkeren. Dus we hebben een 15 min. rondgelopen en ons voorgenomen een keer terug te komen als die "toeristen" weer weg zijn. Op de terugweg naar beneden hadden we de mazzel dat er net mensen weg waren gegaan bij een picnic plaats dus als de wiedeweerga onze spullen uitgepakt zodat we konden gaan eten. In Canada heb je op nogal wat picnicplaatsen een BBQ erbij staan, het enige wat je dan hoeft te doen is hout mee te nemen en je kunt BBQ-en, ideaal. Even later kwamen er een auto de parkeerplaats opgereden; ze waren zo vriendelijk om even te waarschuwen dat er een beer was gezien verderop!!!!

Nou dachten we nog, da's ook mooi, waar komen die op af??? Inderdaad, ETEN!! Maar goed, de kinderen extra in de gaten gehouden, we zaten namelijk bij een riviertje waar beren dus ook  op af komen. We waren al zowat klaar met eten, samen met de kinderen nog even wat marsmellows bakken en de mannen stonden op het strandje koffie te drinken als Anja ineens roept; Beer, een beer!! Eerst dacht ik nog " ja haha!" omdat de kinderen dat ook steeds voor de grap zeiden maar aan de reactie van de mannen en de andere mensen die daar rond liepen zag ik dat het echt was. Gelijk de kids bij elkaar verzameld en naar de auto gelopen. Kinderen in de auto gezet en ik bleef in de deuropening kijken waar die beer was en heen ging. En Tontje maar foto's maken (jaja op afstand met de telelens). Het was een jonge beer en niet in ons geinteresseerd, hij was het riviertje overgestoken naar onze picnic plaats en liep daar langs de waterkant verder. Ondanks dat wij nog het een en ander op de tafel hadden staan toonde hij daar helemaal geen intresse in. Pfffff, dat liep goed af, de adrealine stroomt dan toch wel even rond. De kinderen vonden het allemaal wel spannend en indrukwekkend maar voelde zich veilig in de auto, ze kwamen er daarna echter niet meer uit!! Wat een avontuur!

Dit is overigens wel pas de 2e keer dat wij een beer hebben gezien sinds wij hier in Canada wonen, bij ons zie je ze al helemaal niet en in de bergen moet je ze maar net treffen,

of misschien toch maar niet??!!

Om 21.30 waren we weer thuis, het was een erg gezellige dag geweest!!!

Frustratie!!

EINDELIJK heb ik bericht gekregen van CARNA (College & Association of Registred Nurses of Alberta) na maanden wachten, maar het is niet het bericht waar ik op gehoopt heb; ik moet 4 assessments gaan doen op de universiteit in Calgary voordat ze kunnen beoordelen of ik wel in aanmerking kom voor een vergunning als verpleegkundige!!!Sinds vorig jaar september ben ik bezig met m'n Engelse taalexamen en het in kaart brengen van mijn opleiding, mensen zoeken in Nederland die wilde bevestigen dat ik inderdaad mijn opleiding succesvol heb afgerond, mijn registratiebewijs uit Nederland op laten sturen. Ik moest ook uitrekenen hoeveel uren ik de afgelopen 7 jaar heb gewerkt als verpleegkundige, kortom een heel gedoe dus. Maakt niet uit dacht ik, ik heb 2 opleidingen gehad (algemeen verpleegkundige en kinderverpleegkundige) dus ik zal wel een heel eind goed zitten. Maar daar denken ze helaas iets anders over hier.
Citaat: On review of your file, it could not be determined that you currently possess the knowledge and skills (competencies) expected of an Registered Nurse in Alberta.
Kortom; we weten niet of je wel competent genoeg bent om hier te werken als verpleegkundige.
Daarom moet ik die 4 assessments (het maximale) doen voor;
*algmene verpleegkunde
*pasgeborene
*kinderverpleegkunde
*psychiatrische verpleegkunde
Het feit dat ik al 10 jaar op de kinderafdeling heb gewerkt als verpleegkundige leggen ze doodleuk langs zich neer. Ik weet dat het ook geen zin heeft om bezwaar te maken bij CARNA want dan zeggen ze gewoon: als je zoveel ervaring hebt dan zijn de assessments ook niet moeilijk, wat dus bij Annemarie gebeurd is.
Weet je, het feit dat dit zo zou lopen had ik al verwacht dus dat is ook niet wat me zo frustreert maar wel het feit dat wij onze permanente verblijfsvergunning in Canada hebben gekregen op basis van mijn diploma en werkervaring en Tontje en de kids zijn eigenlijk dus met mij mee gekomen. Tontje hoefde "alleen maar" een nieuw rijbewijs te halen en kon gaan solliciteren en ik moet door deze hele kermis heen voordat ik uberhaupt in aanmerking kom voor een vergunning om te mogen werken.
Alle verpleegkundigen moeten ieder jaar in augustus een nieuwe vergunning aanvragen om te mogen blijven werken, dit kost hen $500 per persoon per jaar (kun je je voorstellen hoeveel geld er dan binnen komt). De regels zijn per provincie ook nog eens anders, het zou in  Britisch Colombia  makkelijker zijn om aan het werk te gaan dan hier bijvoorbeeld. Ook zijn ze de laatste jaren strenger geworden terwijl ze wel een te kort hebben aan verpleegkundigen.
Stel dat ik in het beste geval alle assessments goed doorloop dan moet ik daarna nog een examen afleggen (hetzelfde examen wat je moet maken aan het einde van je opleiding) dan krijg je een tijdelijke vergunning om te werken als je dan een baan hebt gevonden en je werkgever geeft je na verloop van tijd een positieve referentie DAN krijg je een definitieve vergunning.
In het slechtste geval dan kom ik slecht uit de bus bij de assessments en moet ik eerst nog een hoop aanvullende opleiding gaan doen voordat ik dat examen mag maken. Maar goed daar gaan we nog maar even niet vanuit.
Ik moet eerst zorgen dat die assessments ingepland gaan worden (dat zal ook pas over een paar maanden zijn) en me daarop gaan voorbereiden. Ik heb van een vriendin al 3 dikke boeken mogen lenen, daarnaast wil ik gaan kijken of ik hier een aantal dagen kan gaan meekijken in het ziekenhuis (op ieder vakgebied). Geen tijd om uit m'n neus te peuteren dus!

Hollands bezoek

Janske voor haar einduitvoering van Jazz dance

Ja ja ja, ik weet het, het is veel te lang geleden dat ik iets van me heb laten horen. Ik zal de schuld maar geven aan de zomer, die eindelijk is gekomen. Het leek wel of die had gewacht op het meterologische begin van de zomer, 1 juli dus. Vanaf die tijd is het werkelijk bijna elke dag 25-30 graden geweest en aangezien we daar even op hebben moeten wachten genieten we er nu ook optimaal van. Dus iedere vrije minuut zijn we buiten, iets wat eigenlijk helemaal niet Canadees is want verder hoor en zie je niet heel veel mensen buiten zitten of kinderen spelen. Overdag niet maar 's avonds ook niet, snappen wij nog steeds niets van.

Op 2 juli zijn ons pap en mam hier gekomen voor vakantie, erg gezellig geweest voor iedereen. Janske en Sarah hoefden niet te wennen aan opa en oma maar voor Wies was het toch even "de kat uit de boom kijken". Doordat ze bij ons in huis logeerden was de nieuwigheid er toch snel af en riep ze ook de hele dag "opa" of "oma". Ze hebben er erg van genoten en het feit dat ons mam bijna elke dag iets uit haar koffer tevoorschijn toverde (snoepjes of klein cadeautje) vonden ze natuurlijk helemaal super.

Sarah werd op 5 juli 5 jaar en daar heeft ze eerlijk waar het hele jaar al naar uitgekeken. Ze moest zoooooooo lang wachten voor haar gevoel en ze maakte er ook een heel ding van want als ze 5 werd dan: ging ze naar de basisschool (terwijl ze nog bijna 2 maanden moet wachten) kreeg ze nieuwe tanden (warempel, er braken 2 kiezen door van het weekend) kreeg ze oorbellen (maar nu wil ze nog even niet) ging ze in het grote bed slapen en ZONDER fopspeen (zonder problemen gelukkig) en last but not least, ze zou 5 cadeautjes krijgen, daar heb ik me dan maar mooi aangehouden om de magie in stand te houden. Ze was echt jarig, de kroon moest de hele dag op en haar feestjurk ging niet uit, ondanks de bijna 30 gr. en dat de andere kinderen in het zwembad zaten, Sarah wilde niet!!!!

Met ons pap en mam zijn we nog 4 dagen naar BC geweest, naar Elko en Kimberley om precies te zijn, toch weer wat meer gezien van Canada en met z'n allen in de camper had ook wel iets. We hebben ons goed vermaakt.

De tijd dat ze weer het vliegtuig naar NL moesten nemen was er natuurlijk veel te snel.

Ik zal de volgende keer foto's van hun bezoek aan ons posten en van de tuin waar ze allebei heel hard aan gewerkt hebben, ik denk dat ze erg gepaseerd zullen zijn als ik dat niet vermeld, he pap ;)!!!

Filmpjes

Bijna iedere dag moeten we wel door de coulee (de coulee scheidt Noord/Zuid Lethbridge van West Lethbridge) heen rijden om van West Lethbridge naar het centrum te komen, het West is nog relatief nieuw (35 jaar) en de meeste winkels zijn nog aan de andere kant van Lethbridge.

Hier zie je Sarah tijdens de Graduation, ze staat op de voorste rij, iets rechts van het midden.

Samen met haar buurman doet ze niet mee met het ABC-liedje.

Hier vieren we de verjaardag van Wies, Anja filmt alles zodat wij er ook een keer op staan, Robin en Luna zijn ook van de partij.

Wies lijkt eerst te twijfelen wat ze met haar taart aan moet maar daarna eet ze haar hele stuk op en dat van Sarah, Yummie!!!!

Aan het einde van de dag komen Joyce, Michael, Matthew en Lucas ook aan in Lethbridge, de kinderen zijn erg blij dat ze elkaar weer zien, we hebben (bijna) het hele weekend geen kind aan ze.

Wies en Lucas hadden ontzettend veel plezier samen.